Ο κόσμος διαμαρτύρεται για τα ελάσσονα, σιωπά όμως για τα μείζονα. Ο ίδιος κόσμος ασχολείται καθημερινά με τα δύο ή τρία πρώτα θέματα του ημερήσιου τηλεοπτικού Δελτίου, αδιαφορεί όμως για “τα ψιλά”. Μόνο που “τα ψιλά” δεν είναι καθόλου ψιλά. Είναι συνήθως “χοντρά”.
Στα κοινωνικά δίκτυα ξιφουλκούν με ιερή αγανάκτηση καθημερινά – για διάφορα – στρατιές σχολιαστών. Άλλοι ασχολούνται με τη Γάζα και άλλοι με την Ουκρανία, λιγότεροι όμως και με τα δύο. Κάτι λέει αυτό. Το αξιοσημείωτο πάντως είναι ότι η κοινωνία (η μάζα, όπως αποκαλείται από τα… προοδευτικά κόμματα) δεν ασχολείται καθόλου με άλλες εστίες πολέμου στον πλανήτη, αν και πολύ πιο αιματηρές από τη Γάζα και την Ουκρανία μαζί. Γιατί άραγε;
Επειδή: Αυτές οι άλλες εστίες πολέμου δεν εμφανίζονται στο τηλεοπτικό Δελτίο Ειδήσεων. Γι’ αυτό. Φως φανάρι ότι ο πολύς κόσμος καθοδηγείται από εκείνον που “βάζει την ατζέντα”, εκείνον που ορίζει την ημερήσια διάταξη. Καθοδηγείται, σημαίνει: Χειραγωγείται.
Έχουμε κάθε λόγο να υποπτευόμαστε αυτόν που “βάζει την ατζέντα”. Δε χρειάζεται πολλή φιλοσοφία για να καταλάβει ο καθένας ότι αυτός, όποιος κι αν είναι, χρησιμοποιεί τον δημόσιο διάλογο για πίεση ή για αποσυμπίεση, ανάλογα με τα εφήμερα συμφέροντά του.
Τώρα θα πεις, γιατί τα Μέσα Ενημέρωσης δεν ασχολούνται με τον πόλεμο στο Σουδάν, για παράδειγμα. Εντάξει, αλλά… μην αναφέρουμε τώρα την απλοϊκή εξήγηση που όλοι ξέρουμε. Ας ονοματίσουμε τη διασταυρωμένη πραγματικότητα, ότι: Τα Μέσα Ενημέρωσης δεν ασχολούνται με τον πόλεμο στο Σουδάν, επειδή το Σουδάν… δεν πουλάει. Τόσο απλά. Πόσους θεατές του τηλεοπτικού Δελτίου ενδιαφέρονται για το Σουδάν; Άντε καμιά δεκαριά βαρεμένοι όλοι κι όλοι. Δε φτάνουν. Αν επομένως ο τηλεοπτικός Σταθμός ασχοληθεί με τον πόλεμο στο Σουδάν, οι θεατές του θα γυρίσουν το κουμπί, άρα η τηλεθέαση θα πάει στα τάρταρα και η διαφημιστική πρόσοδος επίσης. Την επόμενη εβδομάδα η διοίκηση του καναλιού θα προβεί σε απολύσεις εργαζομένων και, αν αυτές δεν αποδώσουν (που δεν θ’ αποδώσουν) το κανάλι θα χρεοκοπήσει. Ναι, είναι τόσο απλά αυτά τα πράγματα.
Λοιπόν αυτός είναι ο λόγος που κανένα κανάλι δεν ασχολείται με τον πόλεμο στο Σουδάν, ασχολείται όμως με την πιπεράτη δήλωση της κυρίας Αλιμπέρτη για το ποιος ήταν ο καλύτερος εραστής που γνώρισε στη ζωή της, πριν γίνει πουρό προφανώς. Είναι πλήθος εκείνοι που τους τρώει η περιέργεια να μάθουν ποιος ήταν εκείνος ο πουτσαράς.
Υπό τον τίτλο “Φλεγόμενη ήπειρος: οι άγνωστοι πόλεμοι της Αφρικής”, ο Μιχάλης Στούκας (protothema.gr / 20.6.2025) συνοψίζει τους πολέμους που γίνονται παράλληλα με την Ουκρανία και τη Γάζα: “Αυτή τη στιγμή στην Αφρική”, λέει, “διεξάγονται ένοπλες συγκρούσεις ή εμφύλιοι πόλεμοι σε δεκατρείς (13) χώρες: Μπουρκίνα Φάσο, Καμερούν, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Δημοκρατία του Κονγκό, Αιθιοπία, Μάλι, Μοζαμβίκη, Νιγηρία, Σενεγάλη, Λιβύη, Σομαλία, Σουδάν και Νότιο Σουδάν”. Είναι συνήθως “ένοπλες ανταρτικές ομάδες που συγκρούονται με κυβερνητικά στρατεύματα, ενώ κάποιες φορές ένοπλοι αντάρτες, συγκρούονται με άλλους ενόπλους”.
Στη Νιγηρία, όπου το 35% των κατοίκων είναι Χριστιανοί, υπεισέρχεται και το θρησκευτικό στοιχείο. Άμαχοι Χριστιανοί σφάζονται στην κυριολεξία από Μουσουλμάνους, ένοπλους αντάρτες. Περισσότεροι από δέκα εκατομμύρια Χριστιανοί έχουν σφαγιαστεί ή εκτοπιστεί από τις εστίες τους τα τελευταία χρόνια.
Είναι προφανές ότι οι πόλεμοι που συμβαίνουν αμείωτοι σε όλη την Αφρική, πλην της Αιγύπτου, γεννούν προσφυγικό ή μεταναστευτικό κύμα. Ανάλογο είναι βέβαια και το κλίμα στην Ασία. Η Ευρώπη καλείται από την Ιστορία να δώσει καταφύγιο στους κατατρεγμένους. Το ερώτημα είναι αν μπορεί. Κακά τα ψέματα, η ανθρωπότητα πλησιάζει σ’ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Αλλ’ αυτό δεν ενδιαφέρει κανέναν.