Η αριστερά και οι άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις υπεράσπισαν με ουρανομήκη φωνή το ηρωικό «όχι» της Κύπρου. Αλλά τι είναι αριστερό πια; Και τι πατριωτικό; Η απάντηση μοιάζει με βοτάνισμα στο σιταροχώραφο. Όσο και να προσέξεις ξεριζώνοντας το παράσιτο, θα διαταράξεις έως θανάτου το στάχυ.
Ήρθε λοιπόν η ώρα της κρίσεως και για την Κύπρο. Που “αγόραζε πολίτες” βαφτίζοντας Κύπριους όσους κατέθεταν ένα σεβαστό ποσό στην Τράπεζα. Με σκανδαλώδες επιτόκιο και ακόμα πιο σκανδαλώδη φορολογία στους μαφιόζους. Αυτή δε η φορολογία είναι σε βάρος των άλλων κρατών (και της Ελλάδας) διότι “κλέβει” κεφάλαια.
Είναι σωστό; Είναι αριστερό ή πατριωτικό; Κι αυτοί που έλεγαν να πάει η Ελλάδα στη Ρωσία το 2010, δεν οφείλουν τάχα μία δημόσια συγγνώμη μετά το Βατερλό; Ή μήπως η υποταγή στους Ρώσους μεγιστάνες με τα θολά κεφάλαια είναι καλύτερη, επειδή είναι ορθόδοξοι; Η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στη Ρωσία είναι τάχα πατριωτισμός, αλλά στη Δύση προδοσία; Τα δάνεια από την «Τρόικα» είναι ξεπούλημα, αλλά από τη Ρωσία αγίασμα; Αυτός ο νεοορθοδοξοαριστερισμός των Ρωμιών που εξαγνίζει τη Ρωσία και αφορίζει τη Δύση, είναι το μέγα πρόβλημα του Ελληνισμού.
Αν ο Ελληνισμός εκφράζεται με το κράτος της Ελλάδας που στις 25 Μαρτίου 2010 γινόταν ξεφτίλα σε όλη την οικουμένη και με το κράτος της Κύπρου που στις 25 Μαρτίου 2013 (τι σύμπτωση…) γίνεται ξεφτίλα σε όλη την οικουμένη επίσης, αν, Ελληνισμός σήμαινε στην πρώτη περίπτωση ακραίο δημοσιονομικό μπάχαλο και στη δεύτερη περίπτωση προστασία βρώμικου χρήματος, οι διοικήσεις των δύο αυτών Ελληνικών κρατών δεν έχουν δικαίωμα να επικαλούνται τον Ελληνισμό. Είτε λένε «ναι» όπως η κυβέρνηση Παπανδρέου, είτε λένε «όχι» όπως η κυβέρνηση Αναστασιάδη, είτε άλλοι λένε αντίθετα στο ένα ή στο άλλο, ε, όλα μαζί, είναι ένα και το αυτό! Διότι Ελληνισμός θα σήμαινε να μην έφταναν ποτέ δύο Ελληνικά κράτη σ’ αυτή την άθλια θέση.
