Μετά τις αποκαλύψεις Γερμανικής ιστοσελίδας ότι στο Βερολίνο συζητούν για την ανάγκη στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Αθήνα ως μοναδική λύση διεξόδου της χώρας, θεωρούμε αναγκαίο να βιαστούμε κι εμείς να σημειώσουμε κάποια πράγματα δευτερευούσης σημασίας, τα οποία θα θέλαμε να τα πούμε κάπως αργότερα, μετά τις εκλογές, αλλά που, υπ’ αυτές τις συνθήκες, είναι μάλλον ανάγκη να σημειωθούν από τώρα:
Λένε ότι «ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα». Πιθανότατα έχουν δίκιο, αφού οι αξιοσημείωτες εξαιρέσεις άλλο δεν κάνουν από το να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Το απόφθεγμα επιβεβαιώθηκε αυτές τις ημέρες, αυτή τη φορά και σε πολιτικό επίπεδο, με τον γάμο της «Δημιουργίας Ξανά» του Θάνου Τζήμερου και της «Δράσης» του Στέφανου Μάνου.
Θα θυμίσουμε στους αναγνώστες μας ότι το ξεκίνημα της «Δημιουργίας Ξανά» συγκίνησε κι εμάς, αρθρογραφήσαμε αρκετά επ’ αυτού, επειδή το κόμμα αυτό «ξεκίνησε από τα κάτω», ακηδεμόνευτα, ανεπιτήδευτα, γνήσια. Ναι, μας συγκίνησε αυτό. Όπως επίσης μας συγκίνησε και το μήνυμα για μία «πολιτική χωρίς επαγγελματίες πολιτικούς», το οποίο υποδήλωνε την πλήρη ανανέωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Η «Δημιουργία Ξανά» ήρθε ξαφνικά να συστήσει ένα αντίδοτο στη γενική χαμάρα.
Όμως (πάντα υπάρχει ένα καταραμένο «όμως»…) αποδείχτηκε σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα ότι «η όλη φάση» δεν ήταν παρά «ένας φευγαλέος έρωτας», μια ανοιξιάτικη φουσκοδεντριά. Όχι, κατηγορηματικά όχι, αιτία της απογοήτευσης δεν είναι ο «γάμος» της «Δημιουργίας Ξανά» και της «Δράσης». Εμείς δεν είμαστε κατά του γάμου. Αντιθέτως, έχουμε αποδείξει ότι τιμούμε τους γάμους. Απλά, θέλαμε έναν γάμο που να μη βασίζεται μόνο στον πολιτικό έρωτα, θέλαμε ένα γάμο να βασίζεται και στην αυτονόητη αμοιβαιότητα, θέλαμε ένα γάμο που να βασίζεται σε πολιτικές ΑΡΧΕΣ. Θέλαμε τον γάμο με τον Μάνο, όπως επίσης θέλαμε και τον «γάμο» με τη «Δημοκρατική Συμμαχία», προτού η Ντόρα (απογοητευμένη από τις εκκλήσεις της για συνεργασία των Φιλελευθέρων) προτού αναγκαστεί ν’ αποδεχτεί το κάλεσμα της κεντροδεξιάς συσπείρωσης.
Το πρόβλημα είναι αλλού. Και το θέσαμε σε προηγούμενο άρθρο μας. Εδώ θα προσθέσουμε τα εξής:
Η απόφαση του Θάνου Τζήμερου ελήφθη ερήμην των κοντινών συνεργατών του, ο πρόεδρος του νέου κόμματος συμφώνησε με τον κ. Μάνο σε όρους που ήταν άγνωστοι σε όλους εκείνους που – με βάση το καταστατικό – θα έπρεπε ν’ αποφασίσουν για τους όρους αυτούς. Θα μπορούσαμε να δεχτούμε ως λογική την απόφαση του Θάνου Τζήμερου, αν υπερέβαινε, ακόμα και αν αγνοούσε την βούληση των μελών του κόμματος, δε μπορούμε όμως να δεχτούμε την απόφασή του να προχωρήσει σε συμφωνία με τον κ. Μάνο, αγνοώντας τους επιτελείς του, διότι αυτό δείχνει αρχηγηλίκι παλιάς κοπής. Θα μπορούσαμε επίσης να δείξουμε κατανόηση ακόμα και στην άγαρμπη αυτή διαδικασία της συμφωνίας, εάν την ύστατη ώρα υιοθετούσε ο κ. Τζήμερος μια καταπραΰντική πρόταση που έγινε εν όψει των δραματικών εξελίξεων, μίλησε για εφαρμογή μεν της συμφωνίας και αναστολή των αντιδράσεων σε αυτήν, αλλά με επείγουσα (πριν τις εκλογές) εξαγγελία σύγκλησης εκτάκτου συνεδρίου των μελών του κόμματος αμέσως μετά τις εκλογές, ανεξαρτήτου εκλογικού αποτελέσματος, ώστε να εξομαλυνθούν όλες οι διαφορές και να προσπεραστούν όλες οι πολιτικές απειρίες ένθεν κακείθεν.
Τίποτε απ’ αυτά δεν έγινε. Αντιθέτως πληροφορηθήκαμε την εμμονή στην αρχηγική άποψη ότι «κάποιοι θέλουν να είναι συνεχώς παραπονούμενοι»…
Το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστο: Η όλη φάση ήταν απλά χάσιμο χρόνου για όλους όσους συγκινήθηκαν από το πρωτογενές μήνυμα της «Δημιουργίας Ξανά», ήταν απώλεια δυνάμεων για όλους εκείνους που το ψήφισαν στις εκλογές της 6ης Μαΐου… Ναι, δεν αξίζει… Ακόμα κι αν μπει στη Βουλή, το μόνο καλό που θα έχει προσφέρει στην όλη υπόθεση, είναι να δοθεί επιτέλους φωνή βουλευτή στον Στέφανο Μάνο, με τον οποίο μπορεί να διαφωνεί κανείς σε πολλά, όμως κανείς δεν μπορεί ν’ αμφισβητήσει την τετράγωνη πολιτική λογική του, αλλά και το (άγνωστο) σπουδαίο έργο που έχει αφήσει πίσω του…
Θα σημειώσουμε όμως με έμφαση ότι: Η δημιουργία νέου κόμματος “από τα κάτω” παραμένει ανοιχτή. Η πρώτη απόπειρα των εφεδρικών πολιτικών δυνάμεων του λαού απέτυχε εξ αιτίας του κ. Τζήμερου. Περιμένουμε τώρα την επόμενη. Φορτωμένη πια με την πολύτιμη εμπειρία της πρώτης…
