Η κυρία Γεωργία συναντά έναν νεαρό σπουδαστή στο κατάστημα ενός κοινού φίλου. Έπιασαν κουβέντα.
– Εργάζεσαι;
– Όχι, σπουδάζω σε ένα ΤΕΙ Οικονομικών, στην Πρέβεζα.
– Θα έχεις επαγγελματική αποκατάσταση; Θα βρίσκεις εύκολα δουλειά;
– Τώρα πια, όπως έχουν τα πράγματα, όχι… Γι’ αυτό έδωσα δύο φορές εξετάσεις να μπω στην Αστυνομία, όμως δεν πέρασα. Ήταν αστυνομικός ο πατέρας μου και ο νονός μου κι έτσι αποφάσισα να πάω. Η μάνα μου φοβάται…
– Τώρα παιδί μου είναι πιο δύσκολα τα πράγματα, έχει δίκιο η μαμά σου να φοβάται.
– Ναι, τώρα έχουμε και τους μετανάστες… Αλλά ευτυχώς βγήκε η Χρυσή Αυγή και θα τους διώξει.
– Μα… πως θα το κάνει αυτό η Χρυσή Αυγή; Με τη βία και τους ξυλοδαρμούς;
– Όχι… Θα τους απελάσει.
– Πώς… Με ποιο τρόπο;
– Εγώ, κυρία, ψήφιζα ΠΑΣΟΚ, ήμουν οργανωμένος στη νεολαία, αλλά τώρα θα ψηφίσω για ν’ αναλάβει ένας νέος άνθρωπος να κάνει κάτι για τη χώρα.
– Ποιος είναι αυτός ο νέος άνθρωπος; Ο Μιχαλολιάκος;
– Όχι! Ο Τσίπρας!
– Μα… ο Τσίπρας δεν θ’ απελάσει τους μετανάστες, αντιθέτως, θα τους δώσει επιδόματα, θα τους νομιμοποιήσει…
Ο 25χρονος νεαρός ήταν αμετάπειστος. Η κυρία Γεωργία του ευχήθηκε «καλή τύχη». Ακόμα όμως δεν μπορεί να καταλάβει πώς γίνεται να ψηφίσει τον Τσίπρα, για ν’ απελάσει τους μετανάστες η Χρυσή Αυγή…
