Θυμάσαι εκείνη την ζαρντινιέρα; Στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης φύλαγε τα σύνορα ανάμεσα σε μια καφετέρια και ένα πρακτορείο τύπου. Νόμιζε ότι είχε εξασφαλιστεί με τέτοια θέση που είχε. Κι όμως. Για ένα χρόνο φιλοξενούσε μόνο αγριόχορτα! Ένα γαϊδουράγκαθο εμφανίστηκε μετά. Ανενόχλητο μεγάλωσε και θέριεψε στη ζαρντινιέρα και το είχαμε στην πλατεία να ακούει τα μοντέρνα τραγούδια και να μαθαίνει τα διάφορα είδη ιταλικού καφέ.
Οι μαγαζάτορες – ενοικιαστές άνοιγαν τα ντιζάιν μαγαζιά τους που συνόρευαν, τακτοποιούσαν τραπέζια, καρέκλες, τασάκια ο ένας, περιοδικά ο άλλος. Βράδυαζε, μάζευαν τις εισπράξεις, έφευγαν. Κανένας να ασχοληθεί με την ζαρντινιέρα. Και, να δεις, ούτε μια κίνηση πολιτών! Ούτε έστω η υπεράσπιση ενός τοπικού φυτού, του γαϊδουράγκαθου! Μετά πέθανε και αυτό. Και μάλλον έμεινε κι η ζαρντινιέρα άδεια να μην παιδεύεται κόσμος πολυάσχολος.
Τουλάχιστον αποκτήσαμε στο Αγρίνιο θεματικό πάρκο ιδεολογικών εμμονών
Ξέρει όμως η ζαρντινιέρα πια. Το «διορθωμένο» πάρκο δεν θα διατηρηθεί. Ας συζητάνε, ας πολιτικολογούν γύρω οι εφημερίδες, οι θαμώνες. Δεν είμαστε σοβαροί. Το ξέρουν κι οι ζαρντινιέρες πια. Το ξέρει το άγαλμα στη Δημάδη. Οι τοίχοι που θυσιάστηκαν για να γραφούν συνθήματα για το πάρκο, ενδεικτικά του Ελληνάρα που θέλει «αντίθεση στο σύστημα να’ ναι, κι ό, τι να’ ναι».
Μόλις συμβολοποιηθεί ως ύποπτο οργανωμένων συμφερόντων κάτι, τελείωσε. Θα αρχίσει ο θρηνητικός αγώνας, οι λυρικές επιθέσεις, μέχρι να μαραγκιάσει η οποιαδήποτε προσπάθεια. Αφού είναι ύποπτη.
Μοιρολατρία: «Αφού θα το παρατήσουν ξανά το πάρκο στο μέλλον, τι μας λένε; Τους πήρε ο πόνος;» Κι αφού μια μέρα θα πεθάνουμε, γιατί επιμένουμε να αναπνέουμε κάθε τόσο;
Ρομαντισμός: «Στο πάρκο δώσαμε τα πρώτα μας φιλιά. Θα μας τα σβήσουν;» Κι ο άλλος φιλήθηκε στο πεζοδρόμιο. Να μην αλλάξει το πλακάκι ποτέ; Κι η τσίχλα είναι της αγαπημένης του. Την πέταξε για να δώσει το φιλί. Να μην την καθαρίσουμε; Θα χαλάσουμε το ζευγάρι; Θέλουν το πλακάκι μάρτυρα; Θα το πετάξει ο ένας στον άλλον σε καβγαδάκι;
Θρησκοληψία: «Τσιμέντο τρισκατάρατο; Στο πάρκο; Είστε τρελοί;» Εγκαταλείφθηκε κι ο πηλός στις κατασκευές, εδώ και αιώνες, μεγάλο σφάλμα.
Από κοντά κι οι φιλότιμοι που τσιμπάνε, καλοπροαίρετοι που ονειρεύονται και θέλουν το καλό, αδαείς, ανασφαλείς, άλλοι ξερόλες.
Κι ούτε μια κίνηση πολιτών για ό, τι γίνεται γύρω απ’ το πάρκο. Μόλις λίγα μέτρα. (Το πανό μπροστά στη «Μάνα» του Καπράλου είναι ωραίο;) Για την πόλη που βλάπτουν οι ίδιοι οι δημότες. Μια πόλη αθώων.
