Το 70% του λαού απορρίπτει δημοσκοπικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Για να κυριολεκτούμε, τον μισεί. Αυτό βγαίνει από τη ρητορική του διαδικτύου. Στο πρόσωπό του ο πολύς κόσμος βλέπει την απεχθή για τον προοδευτικό χώρο πολιτική πράξη του πατέρα του το μακρινό 1965, η οποία, εξήντα χρόνια μετά, δε λέει να εξαγνιστεί…
Μόνο που δε χρειάζεται να είναι κανείς ψηφοφόρος του Κυριάκου Μητσοτάκη για να πει στον εαυτό του το αυτονόητο: Σκορδοκαΐλα μου για το αν θα πέσει ο Μητσοτάκης! Δε με νοιάζει καν ποιος θα έρθει στη θέση του. Γιατί να με νοιάζει; Εγώ προσωπολάτρης δεν ήμουν ποτέ. Θα γίνω τώρα; Όχι. Εγώ, ο πολίτης, θέλω, κύριε, να ξέρω το στοιχειώδες: Ξηλώνω τον Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία της οποίας ηγείται. Μάλιστα. Ξηλώνω το “επιτελικό κράτος” που διατυμπάνισε, ξηλώνω την “κυβέρνηση των αρίστων”, κρεμάω στην πλατεία τους δολοφόνους των Τεμπών. Μάλιστα, μάλιστα. Θέλω να μου πει κάποιος τι θα γίνει μετά. Δε με απασχολεί ποιον θα βάλω στη θέση του Μητσοτάκη, βρίσκω ηλίθια τέτοιου είδους ερωτήματα, μην πω απολίτικα, θα ήθελα να πω σωτηριολογικής φύσεως… Θέλω να μου πει κάποιος τι θα κάνει στην διακυβέρνηση της χώρας το κόμμα που θα βάλω στη θέση της Νέας Δημοκρατίας ή, έστω, τι θα κάνουν τα κόμματα που θα συμμαχήσουν για να στείλουν στον χρονοντούλαπο της Ιστορίας τη δεξιά, που έλεγε κι ο αείμνηστος Ανδρέας, αλλά το ξεχάσαμε.
Με άλλα λόγια (να το κάνω και λιανά, για τους μπουμπούνες) θέλω σαφές πρόγραμμα εξουσίας, ξεκάθαρο πρόγραμμα διακυβέρνησης, μια ιδέα που να δεσμεύει τους πολιτικούς που θα ψηφίσω, απαιτώ θεωρία και πράξη των πολιτικών που θ’ αναλάβουν τα ηνία. Το “πάμε κι όπου βγει” με αρρωσταίνει, να μην πω και ότι με διαολίζει, ναι, με διαολίζει, διότι εδώ μιλάμε για ζωές ανθρώπων, μιλάμε για τις δουλειές τους και τις περιουσίες τους, αυτά τα πράματα δεν είναι μπαρμπούτσαλα, δεν είμαστε στην κερκίδα να βρίζουμε τον γαμημένο άρχοντα του αγώνα που δεν έδωσε πέναλτι…
Πάμε “στο διά ταύτα” για να διαπιστώσουμε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το λεγόμενο “κόμμα των Τεμπών” βρήκε ήδη το αφήγημα που χρειαζόταν ένα κόμμα ικανό να πάρει την εξουσία, το συναίσθημα είναι αφήγημα ισχυρό, ισχυρότερο από κάθε άλλη εγερτήρια ιδέα του κοντινού και του μακρινού παρελθόντος, εύλογα τώρα μπορεί να σκεφτεί ο καθένας ότι, ναι, μπορεί το “κόμμα των Τεμπών” να πάρει την εξουσία και (όπως είπαν ο Νίκος Κοτζιάς και η Έλενα Ακρίτα) η κυρία Καρυστιανού, ναι, μπορεί να γίνει πρωθυπουργός.
Να γίνει. Γιατί να μη γίνει; Ποιος είναι τάχα καλύτερος από αυτήν; Κανείς. Αν και η Ζωή δεν έχει την ίδια γνώμη (βλέπει τον εαυτό της στη θέση αυτή) αλλά, τελοσπάντων, εμείς ας διατυπώσουμε το αμέσως επόμενο ερώτημα: Εκτός από το κλείσιμο των δολοφόνων στο μπουντρούμι που οραματίζεται η κυρία Καρυστιανού, τι άλλο θα κάνει ως ηγέτης του έθνους τι άλλο θα κάνει ως η σωτήρια νέα κυβέρνηση; Τι θα κάνει για την Οικονομία, την Υγεία, τον τουρισμό, την αγροτική παραγωγή, τον εξοπλισμό απέναντι στην επιθετική Τουρκία;
Ξέρω τι θα πεις: Θα κάνει ό,τι κάνουν κι ετούτοι. Σωστό, δε λέω… Αλλά… μήπως θα πρέπει να ξέρουμε κι εμείς οι άμοιροι τις σκέψεις και τα οράματα ενός υπό ίδρυση κόμματος εξουσίας στο οποίο θα εναποθέσουμε τις τύχες μας και τις τύχες των παιδιών μας; Μήπως θα ήταν καλό να μην την ξαναπατήσουμε σαν αγράμματοι; Μήπως, λέω, θα ήταν χρήσιμο να μάθουμε κάτι από εκείνα που ήδη πάθαμε;
