Η Μέρκελ θέλει δημοψήφισμα, λέει. Κι εμείς… γιατί λέμε όχι; Γιατί δεν το κάνουμε; Σκεφτείτε το λίγο: Αν γίνει δημοψήφισμα με το ερώτημα «ευρώ ή δραχμή», 80% του Ελληνικού λαού θ’ απαντούσε: «Ευρώ». Η κυρία Μέρκελ και όλοι οι αγωνιώντες αξιωματούχοι της Ευρώπης θα έπαιρναν την απάντηση που θέλουν και θα τελείωνε η αμφιβολία τους, θα τελείωναν και οι πιέσεις.
Αυτό που δεν καταλαβαίνουν τώρα οι Ευρωπαίοι, αυτό που θα καταλάβουν ΜΕΤΑ το δημοψήφισμα που ζητούν, είναι ότι ο Έλληνας θέλει οπωσδήποτε το ευρώ, αλλά χωρίς τις δεσμεύσεις που αυτό συνεπάγεται.
Κι επειδή τα προβλήματα θα συνεχιστούν απαράλλαχτα, επειδή οι Ευρωπαίοι θα τρελαθούν με τους Έλληνες που θέλουν το ευρώ, αλλά τα κόμματα δεν μπορούν να συνεργαστούν για να σχηματίσουν κυβέρνηση, επειδή ο λαός «κατήγγειλε το μνημόνιο», θα ζητήσουν νέο δημοψήφισμα. Αυτή τη φορά δεν θα ρωτάνε «ευρώ ή δραχμή», αλλά: «Συμφωνείτε ή διαφωνείτε με το μνημόνιο;».
Και τότε θα εισπράξουν ένα μεγαλοπρεπέστατο ΟΧΙ σε ποσοστό επίσης 80%, άντε 70% ή 60%…
Τότε θ’ αποτρελαθούν τελείως.
Οι Ευρωπαίοι δεν καταλαβαίνουν ότι… κακομάθαμε!
Ένας πακτωλός χρημάτων (τρισεκατομμύρια δραχμές και δισεκατομμύρια ευρώ) έρρεε επί τριάντα χρόνια από την Ευρώπη προς την Ελλάδα για να πάνε στην υποδομή, για να εκσυγχρονιστεί η παραγωγή, ν’ αποχτήσει η χώρα δευτερογενή τομέα που δεν είχε. Αυτό ξέρουν οι Ευρωπαίοι. Ξέρουν ότι τα χρήματα που έχει ανάγκη σήμερα η Ελλάδα για να καταπολεμήσει την ανεργία, να εξαλείψει την ύφεση και να μπει ξανά σε τροχιά ανάπτυξης, να αναπτύξει τον πρωτογενή και τον δευτερογενή τομέα της, ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΔΟΘΕΙ. Αυτό ξέρουν. Αυτό που δεν ξέρουν, είναι ότι αυτός ο πακτωλός των χρημάτων πήγε κατευθείαν στις τσέπες των επιτηδείων, έγιναν καταθέσεις των τρωκτικών, στις τράπεζες της Ελβετίας υπάρχουν Ελληνικές καταθέσεις 180 δις ευρώ, είπε ο Γερμανός οικονομολόγος κ. Ζιν, έγιναν και βίλες, κότερα, φρου – φρου κι αρώματα, τα τρισεκατομμύρια δραχμές και τα δισεκατομμύρια ευρώ που εισέρρευσαν στην Ελληνική οικονομία, τα φάγαμε (δηλαδή κάποιοι τα έφαγαν) γλειφιτζούρια και καραμέλες…
Κι αποπάνω, ε, τώρα που ήρθε ο λογαριασμός, δεν θέλουμε δεσμεύσεις! Εμείς είμαστε περήφανος λαός, λέει… Δε χωράει μύγα στο σπαθί μας. Ξαφνικά γέμισε ο τόπος πατριώτες που μιλάνε για Γερμανική ΚΑΤΟΧΗ και διαλαλούν ότι δεν ανέχονται εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.
Μπορεί να τρελαίνονται οι Ευρωπαίοι μαζί μας, αλλά δεν θα το κάνουν αυτό για πολύ. Θα μας παρατήσουν στην πρώτη ευκαιρία. Για να βρουν την υγειά τους… Τα επόμενα τριάντα χρόνια θα ζήσουμε στο περιθώριο του Δυτικού κόσμου και θα μετατραπούμε αναποφεύκτως σε χώρο φιλοξενίας Ασιατών, όπως ακριβώς το οραματίζεται ο κ. Τσίπρας. Σ’ αυτόν τον τόπο δεν θα μείνει ούτε ένας Έλληνας. Κανένας. Σε τριάντα χρόνια θα έχει λακίσει κι ο τελευταίος, διωγμένος από τους φιλοξενούμενους συνανθρώπους μας…
Και δε λέει τίποτα η θεωρία ότι οι ξένοι το έκαμαν αυτό επίτηδες για να μας υποδουλώσουν. Το θέμα είναι τι κάναμε εμείς: Υποδεχτήκαμε τον πειρασμό με ανοιχτές αγκάλες. Τελεία.
Γνωρίζοντας και ζυγίζοντας τα παραπάνω, η «Αναγγελία» πήρε θέση και είπε «όχι στο δημοψήφισμα» το Φθινόπωρο του 2011, όταν (αποκαμωμένος πια) το ήθελε ο Γιώργος Παπανδρέου και παραλίγο να τιναχτεί στον αέρα η Ευρώπη ολόκληρη. Το σκεπτικό μας ήταν ότι ο υπεύθυνος ηγέτης πρέπει σε καιρό πολέμου να παραμερίσει τον προσωπικό του υπολογισμό και να κάνει το εθνικά σωστό, από μόνος του, χωρίς να ρωτήσει το λαό, επειδή ο λαός δεν προλαβαίνει να ενσωματώσει τις πληροφορίες που χρειάζεται για να συγκροτήσει εν τάχει την άποψή του, άρα θ’ αποφασίσει λάθος υπό το βάρος αντικρουόμενων συναισθημάτων. Θα γράψουμε ευθαρσώς, ότι το ΠαΣοΚ, αν και ευθύνεται πρώτο και καλύτερο για τα τριάντα χρόνια καταστροφικής διακυβέρνησης της χώρας, εντούτοις σήκωσε το βάρος ολόκληρο την κρίσιμη ώρα, δεν υπολόγισε το κομματικό του κόστος, το έκαμε για πρώτη φορά, δεν είναι δίκαιο να μας διαφεύγει κάτι τέτοιο, οι βουλευτές του είναι ήρωες αρχαίας Ελληνικής τραγωδίας, ο Γιώργος Παπανδρέου θυσίασε το προσωπικό και το κομματικό του όφελος, καθώς όφειλε να κάνει.
Ο λαός έπρεπε φυσικά να τιμωρήσει τους ενόχους αυτής της καταστροφικής πολιτικής. Δεν ήταν όμως ένοχοι οι τριακόσιοι ΑΥΤΗΣ της Βουλής. Ένοχοι ήταν οι τριακόσιοι της προηγούμενης Βουλής, ένοχοι ήταν οι αιρετοί μας άρχοντες όλων των εποχών της μεταπολίτευσης, όχι όμως ΑΥΤΟΙ, εδώ, τώρα, που κλήθηκαν να παραλάβουν το ραβασάκι του δικαστικού κλητήρα…
Ο λαός δεν το καταλαβαίνει τώρα, έχει δίκιο να μην το καταλαβαίνει, έχει δίκιο να εκλαμβάνει ως σύμβολο εξουσίας την τρέχουσα Βουλή και να ζητάει λογαριασμό από αυτήν, θα το καταλάβει όμως στο μέλλον. Θα καταλάβει κάποτε ότι το 2010, το 2011, το 2012, ήταν άδικο (και απαράδεκτο ιστορικά) να μιλάει κανείς για δοσίλογους, για προδότες, να παραδίδει στην χλεύη και να καταδικάζει σε πολιτικό θάνατο εκείνους που ψήφισαν την ύστατη στιγμή για τη σωτηρία της χώρας.
Το ΠαΣοΚ δεν μπορεί πια να διοικήσει. Τελείωσε. Είναι ένα πολιτικό πτώμα, στο οποίο οφείλουμε σεβασμό, καθώς οφείλουμε σεβασμό σε κάθε νεκρό σώμα την ώρα της κηδείας… Η νεκρανάστασή του (όπως το υποστηρίζαμε πεισματικά από το 2004) μπορεί να γίνει μονάχα με αυτοδιάλυση, ώστε ν’ ανοίξει χώρος για επανίδρυση μιας μεγάλης παράταξης στο Κέντρο, στο γνήσιο Κέντρο, ανάμεσα στην δεξιά και την αριστερά, που για μιαν ακόμα φορά θα πολωθούν, ευεργετικά στις 17 Ιουνίου, καταστροφικά όμως για τη συνέχεια του κράτους. Αυτός είναι ο λόγος που δεν καταλαβαίνουμε την αμήχανη από ιστορικής απόψεως εμμονή του Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος επίμονα κάνει λόγο για ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς, σ’ ένα χώρο που ηγεμονεύει ήδη ο Αλέξης Τσίπρας, ενώ διεκδικεί σεβαστό μερίδιο ηγεμονίας και ο άφθαρτος Φώτης Κουβέλης…
Συμπέρασμα: Τώρα που ξέρουν όλοι, τώρα που ξέρουμε όλοι όλες τις πληροφορίες, ναι, να γίνει δημοψήφισμα, είτε το ζητάει άκομψα και προσβλητικά η κυρία Μέρκελ, είτε θα το αποφασίσουμε (όπως φυσικά πρέπει να γίνει) εμείς οι ίδιοι αμέσως μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Ακόμα και να σχηματιστεί κυβέρνηση (που θα σχηματιστεί) το θεμελιακό ερώτημα των Ευρωπαίων θα παραμείνει αναπάντητο, άρα θα έχουμε μία σοβαρή έρπουσα εκκρεμότητα με τους εταίρους. Για τον λόγο αυτό, ναι, να πάμε σε δημοψήφισμα, ας πούμε το Φθινόπωρο. Για να τελειώνουμε οριστικά με τα διλήμματα αυτά. Όχι όμως με την ερώτηση «ευρώ ή δραχμή». Αυτό είναι ψευδεπίγραφο ερώτημα και δεν οδηγεί πουθενά, σε καμία λύση. Να πάμε σε δημοψήφισμα με την καθαρή ερώτηση «ναι ή όχι στην δανειακή σύμβαση». Να πάμε κατευθείαν στο ψαχνό. Ν’ αποφασίσει οριστικά ο λαός για την τύχη του. Και για την τύχη μας.
