Σήμερα δεν γιορτάζει απλά η φίλη μου η Ανθή, γιορτάζει η αδερφή, η φίλη, η μητέρα, το alter ego μου. Και όπως και πέρυσι θα υπάρχει το καθιερωμένο πλέον άρθρο.

Μετά από τόσες εκπομπές και άρθρα με α-σημους διάσημους, ομολογώ πως η ουσία είναι να γράφεις για άτομα που σε γαληνεύουν. Δυστυχώς όλοι έχουν άποψη για τη ζωή σου και ακόμη χειρότερα επιθυμούν να παρεμβαίνουν σε αυτή. Η Ανθή για μένα είναι το άτομο που με ξέρει καλύτερα από όλους και που δεν με κρίνει ούτε με κατακρίνει, αλλά ούτε και έχει πρόθεση να το κάνει.

Single mum όπως κι εγώ, αγωνίζεται με δυναμισμό να μεγαλώσει τα δύο της αγγελούδια μόνη μιας και από πατεράδες…. Και ποια ήταν η Jessica Parker στη Νέα Υόρκη; Και εδώ στην Ελλάδα η γυναίκα που έχει άποψη και μπορεί να τα διαλύσει όλα σε μια στιγμή, έχει και πρέπει να έχει το δικαίωμα να ζει με γνώμονα τα θέλω και όχι τα πρέπει και μακριά από τον όποιο καθωσπρεπισμό.

Σίγουρα στα απομνημονεύματά μας θα αποτελούσαμε best seller αλλά στην τελική ποιος νοιάζεται; Όταν όλοι από την οικογένεια ως τον σύντροφό σου θέλουν να σε οριοθετήσουν στα δικά τους μέτρα και θέλω, η φιλία μου με την Ανθή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα μου.

Γιατί αυτός που σε αγαπάει έχει υπομονή, προσπαθεί να σε εξελίξει όχι για να βολέψει τη δική του ζωή αλλά γιατί θέλει πάντα να σε θαυμάζει. Ανθή μου αποτελείς ένα άτομο που επιτέλους μπορώ να εμπιστευτώ για όλα, με πυγμή και θάρρος για να ζήσεις έτσι όπως πρέπει και σου αξίζει να ζεις.

Ανθή μου…

Ο καθένας βλέπει αυτό που φαίνεσαι. Λίγοι καταλαβαίνουν αυτό που είσαι.

Δεν ξέρω αν ποτέ θα εκτιμήσει κανείς την αγαθότητα της ψυχής και του πνεύματός μου, αλλά σε έναν κόσμο που πλημμυρίζει η φαινομενικότητα, που διαρκώς απογοητεύομαι από αυτά που δίνω και που ποτέ δεν παίρνω, σε ευχαριστώ που υπάρχεις και φωτίζεις τη ζωή μου…

Κι αν αύριο πάψω να υπάρχω να θυμάσαι πως είμαι υπερήφανη που σε γνώρισα. Που και οι δύο δε συμβιβαστήκαμε με τον μέσο όρο, που αγγίξαμε την ευτυχία ακόμη και ξέροντας πως δε θα κρατήσει για πάντα, που μπορεί να ενδιαφερθήκαμε κάποια στιγμή για τον εαυτό μας, κάνοντας μεν αμέτρητα λάθη, αλλά συνεχίζουμε να έχουμε καρδιά. Και αν κάποιοι τη σπάσανε έστω και άθελα τους, αυτά τα σπασμένα τα κομμάτια δε ξανακολλάνε, αλλά γεμίζουν αυτόν τον τόμο που ονομάσαμε ζωή…

Σε αυτούς λοιπόν που έμειναν στις όμορφες επιφάνεις γιατί τρόμαξαν να έρθουν αντιμέτωποι με το βάθος….

With love…

Ενεργειακό Νόρα Καρατσικάκη - Κλινικός Διαιτολόγος - Διατροφολόγος