Photo-Right: sport24.gr

Ο Γ. Τσιρώνης γράφει για την ισοπαλία της Κυριακής με τον ΠΑΣ Γιάννινα

Σπουδαία η ισοπαλία στα Γιάννενα για τον Παναιτωλικό, ειδικά με τη μορφή που είχε το ματς και έτσι όπως εξελίχτηκε. Σίγουρα το αποτέλεσμα δεν μπορεί να μην αφήνει ικανοποιημένους τους φίλους της ομάδας, όχι όμως και η απόδοσή της, με εξαίρεση ίσως το πρώτο μισό του δεύτερου ημιχρόνου. Χρειάζεται πολλή δουλειά και μεγάλη προσπάθεια για να φτάσει στα επιθυμητά επίπεδα απόδοσης ο «Τίτορμος», τέτοια που θα του επιτρέπουν να πείθει μέσα στον αγωνιστικό χώρο ότι μπορεί να διεκδικήσει κάτι καλύτερο στο φετινό πρωτάθλημα πλην της παραμονής.

Για ένα ακόμη παιχνίδι «τα καναρίνια» ξεκίνησαν νωθρά και άνευρα σε μία αναμέτρηση. Υστερούσαν και σε δύναμη και σε πάθος στο ξεκίνημα του αγώνα στα Γιάννενα, κάτι που έδωσε στον αντίπαλο σημαντικό πλεονέκτημα στον αγωνιστικό χώρο. Οι Γιαννιώτες ήταν αυτοί που έφταναν πρώτοι στην μπάλα και είχαν σαφώς την πρωτοβουλία των κινήσεων, σε ένα παιχνίδι που η ομάδα του Αγρινίου ήθελε οπωσδήποτε θετικό αποτέλεσμα, για πολλούς και ευνόητους λόγους. Έτσι οι γηπεδούχοι πήραν δίκαια το προβάδισμα στο σκορ, αλλά και την ψυχολογία που τους βοήθησε να κυριαρχήσουν μέσα στο γήπεδο.

Για άλλη μία φορά παρουσιάστηκαν δυσλειτουργίες στον τρόπο παιχνιδιού των Αγρινιωτών και λάθη που δεν τους επέτρεπαν να αντιδράσουν στο παιχνίδι του αντιπάλου. Δεν είχε απαντήσεις για μία ακόμη φορά ο Παναιτωλικός και αυτό φάνηκε και προβλημάτισε ξανά. Η πολλοί δημιουργικοί που διαθέτει η ομάδα στον χώρο του κέντρου δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν κινδύνους για τον αντίπαλο, έκαναν πολλά λάθη σε μεταβιβάσεις και φυσικά δεν πρόσφεραν στο ανασταλτικό κομμάτι αφού υστερούσαν και στη δύναμη και στα σωματικά προσόντα. Έτσι δημιουργήθηκαν υπεραριθμίες στις επιθετικές ενέργειες των γηπεδούχων και μεγαλύτερη πίεση στην αμυντική γραμμή του Παναιτωλικού, κάτι που λειτούργησε καταλυτικά στο να πάρουν οι του ΠΑΣ το προβάδισμα στο σκορ.

Παράλληλα δεν μπορούσε να απειλήσει ούτε επιθετικά ο Παναιτωλικός, είτε γιατί δεν υπήρχε ο παίκτης ή οι παίκτες που να έχουν επαφή με την αντίπαλη εστία, αλλά ήταν και προβλέψιμος (άρα και εύκολο να αντιμετωπιστεί) ο τρόπος ανάπτυξής του. Άρα «το έργο» των τελευταίων αγωνιστικών των κακών αποτελεσμάτων, το παρακολουθήσαμε για μία ακόμη φορά.

Αυτό που άλλαξε στο ξεκίνημα της επανάληψης αρχικά, ήταν το ότι μπήκε πιο δυνατά η ομάδα στο γήπεδο. Έβαλαν περισσότερη δύναμη και πάθος στο παιχνίδι τους οι παίκτες του Παναιτωλικού και σε συνδυασμό με το ότι ο αντίπαλος τους έδωσε μέτρα στο γήπεδο, τους βοήθησε να αντιστρέψουν σε μεγάλο βαθμό την εικόνα. Δεν έφτανε όμως μόνο αυτό, ήταν ξεκάθαρο. Η είσοδος στον αγωνιστικό χώρο παικτών όπως ο Μοράρ κατά κύριο λόγο, αλλά και ο Μαρκόβσκι, βοήθησε στο να γίνει η ομάδα απειλητική για την αντίπαλη εστία. Ο πρώτος πέτυχε ένα υπέροχο γκολ και απέδειξε ότι δεν πρέπει να λείπει από την βασική ενδεκάδα. Ο δεύτερος με τον όγκο του και τη δύναμη στις διεκδικήσεις, πρόσθεσε προβλήματα στους αμυντικούς του ΠΑΣ.

Τέλος καλό σε αυτή την αναμέτρηση αφού η τελική ισοπαλία αποτελεί μεγάλη επιτυχία και οπωσδήποτε βοηθάει για τη συνέχεια. Δεν μπορούμε να πούμε όμως ότι όλα καλά, αφού υπάρχουν παθογένειες στην ομάδα (αγωνιστικά πάντα) που πρέπει να διορθωθούν για να τα πάει καλύτερα στη συνέχεια. Οι όποιες ίσως εμμονές υπάρχουν αναφορικά με τη διαχείριση του έμψυχου υλικού δεν βοηθούν και θα πρέπει να αναζητηθούν λύσεις τέτοιες που θα βοηθήσουν σε ένα πρωτάθλημα όπως το ελληνικό που χαρακτηρίζεται από τη δύναμη, τις μαζικές άμυνες και κυρίως τις τακτικές που έχουν στόχο αποκλειστικά και μόνο στο αποτέλεσμα. Αν δεν προσαρμοστεί σε αυτά τα δεδομένα η ομάδα δύσκολα θα επανέλθει στο δρόμο των επιτυχιών.

Στα θετικά της αναμέτρησης, εκτός του αποτελέσματος, η καλή απόδοση τόσο του κεντρικού αμυντικού διδύμου (παρά το νεαρό της ηλικίας) όσο και του Μύγα που ήταν σε αυτό το ματς από τους καλύτερους του Παναιτωλικού, η απόδοση του Τσέναμο που ήταν εκεί όταν χρειάστηκε, όσο και η επανασύνδεση του Μοράρ με τα αντίπαλα δίχτυα, ενός παίκτη που μπορεί και πρέπει να αξιοποιηθεί περισσότερο και ειδικά στη βασική του θέση. Πολύτιμη και η προσφορά του Μπεχαράνο ανασταλτικά, άλλωστε είναι ίσως ο μοναδικός αμυντικός μέσος εκτός του Μπράβο που διαθέτει αυτή τη στιγμή ο Παναιτωλικός (ο Πάουλο είναι καλός δημιουργικός παίκτης και όχι αμυντικό χαφ όπως χρησιμοποιείται στον Παναιτωλικό).

Όπως και να ‘χει το αποτέλεσμα στα Γιάννενα είναι σημαντικό και αποτελεί επιτυχία, όμως χρειάζεται δουλειά και πολλές διορθωτικές κινήσεις για να βρει η ομάδα τον εαυτό της και την θέση που της αξίζει βαθμολογικά.