ritsos

Σε κάθε σταγόνα βροχής και ένα δάκρυ για τις στιγμές που ζήσαμε μονάχοι
Τρέμω σε κάθε σου αναπνοή
Ρωτάω τα αστέρια να μου πουν το όνομά σου
Αλήθεια, υπήρχε ζωή πριν από σένα;
Τίποτα άλλο στον κόσμο, μόνο εσύ.
Ήλιος φωτίζει κάθε σου βλέμμα
Σιωπή. Πάνω στα σύννεφα ζει αυτό το παραμύθι.

Περπατούσα για χρόνια σε ένα μονοπάτι,
Δίχως φως, δίχως αέρα, μόνο σκιές.
Και όταν με πρωτοκράτησες για πρώτη φορά σβήστηκαν όλα.
Δυο καρδιές χτυπούσαν πλέον μαζί.
Νομίζω πως ήδη υπήρχε ο ένας μέσα στον άλλο,
Πως γεννηθήκαμε κι οι δυο εκείνη την Κυριακή…

Αγάπη, μια λέξη δυνατή όσο κι ο θάνατος
Μια λέξη που έσπασε την κραυγή της μοναξιάς
Και είναι τόσο γλυκιά η προσμονή
Σαν ένα όνειρο που ξέχασε να κοιμηθεί
Σαν μια ευτυχία που κουβαλά μαζί της το καλοκαίρι

Κι όταν τελικά πήρα τη θλίψη από τα μάτια σου
Ήταν τότε θυμάσαι που μου κράτησες σφιχτά το χέρι….
Κοιτάξαμε μαζί τον ουρανό
Εκεί, μου είπες, θα κρύβεται για πάντα το όνειρό μας.
Μη φοβάσαι, κλείσε τα μάτια και όπου βγει!
Σκόρπισε με, ο θάνατος πια δε με τρομάζει
Ένας χτύπος ακόμη και η καρδιά μου παύει να χτυπά
Κι αν στο κοχύλι έκρυψα τη ζωή μου
Μ’ενα φιλί σου έπαψε ο χρόνος να κυλά.

Αυτός ο δρόμος νομίζω μας καλεί
Άγνωστο που, πέρα από κάθε λογική
Κι αν η αγάπη μας είναι τόσο δυνατή
Αν το ταξίδι έχει ξεχάσει τον προορισμό του
Αν η νύχτα έχει κρυφτεί μέσα στο σκοτάδι
Υπάρχει αυτή η μυστική πύλη της ζωής.
Σου απλώνω το χέρι να έρθεις…
Μπορείς;

Το καλοκαίρι φίλοι μου έχει πια φτάσει… Το καλωσορίζω με μια απόπειρα του πρώτου μου ερωτικού σονέτου. Μη ξεχνάτε ποτέ, να ζείτε με πάθος!
«Τα συγκρατημένα πάθη κάνουν συνηθισμένους ανθρώπους.» Denis Diderot

Μου ‘ταξες ταξίδι να με πας 
όσο μακριά ο κόσμος φτάνει
πού αλλού καρδιά μου να με πας
πήγα στον παράδεισο και φτάνει 
πόσο μ’ αγαπάς, πόσο μ’ αγαπάς…

kammenos5

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ