Η επωδός στο “πηγαδάκι” ήταν κάτι σα ρεφρέν: “Εντάξει, να φύγουν. Δεν πάει άλλο. Αλλά να έρθουν ποιοι; Εκείνοι που τα προκάλεσαν όλ’ αυτά;”. Είχε και μία επεξήγηση: “Δεν μπορούν να μας σώσουν εκείνοι που μας κατέστρεψαν”.

Το είπε άλλωστε κι ο Σταύρος Θεοδωράκης στο twitter: “Η χώρα χρωστάει 400 δισεκατομμύρια. Αυτοί που πήραν πάνω από 400 εκατ. ευρώ δάνεια κομμάτων θα μας βγάλουν από τη χρεοκοπία; Αξιοπιστία που θα βρουν; Mε δάνειο;”…

Και ο πατριώτης στο “πηγαδάκι” και ο Σταύρος στο “τουιτεράκι” δίκιο έχουν! Η Νέα Δημοκρατία (περί αυτής ο λόγος και των δύο) δεν είναι αξιόπιστη για να την κάνουμε κυβέρνηση. Ούτε το ΠΑΣΟΚ, ως εταίρος της, ας πούμε.

Σωστό.

Μόνο που ο πατριώτης εννοεί ότι θα ξαναψηφίσει Σύριζα ή Χρυσή Αυγή (ακαθόριστο) κι ο Σταύρος εννοεί ότι (εμείς που θεωρούμε αναξιόπιστους όσους παίρνουν δάνεια) πρέπει να ψηφίσουμε το Ποτάμι που δεν έχει δάνεια, και όχι τη Νέα Δημοκρατία ή το ΠΑΣΟΚ που έχουν.

Το σκεπτικό του Σταύρου είναι ότι, “αφού δεν μπορούν να μας σώσουν εκείνοι που μας κατέστρεψαν, καλύτερα να μας καταστρέψουν εκείνοι που θέλουν να μας σώσουν”.

Έλα όμως που μήτε το Ποτάμι είναι αξιόπιστο! Γιατί η αξιοπιστία δεν κρίνεται αν πήρες ή δεν πήρες δάνεια, κόκκινα, πράσινα ή μπλε, αδιάφορο. Δεν κρίνεται καν από το αν τα πλήρωσες ή όχι σε μια εποχή που “γύρισαν τα πάνω κάτω” και σκόρπισαν στους πέντε ανέμους οι ευφυέστεροι υπολογισμοί που προηγήθηκαν της δανειοδότησης…

Από την άλλη, είναι πολλοί που, όντας μισθωτοί μια ζωή, δεν πήραν ποτέ δάνειο, αλλά τι σημαίνει αυτό; Ότι είναι οι μόνοι άξιοι να κυβερνήσουν την Ελλάδα; Που οδηγεί η λογική του Σταύρου, αν την πάρουμε ως θέσφατο;

Η αξιοπιστία, Σταύρο, κρίνεται από το τι αντιπροσωπεύεις ως θεσμός μέσα στην κοινωνία, όχι αν έκαμες ένα λάθος υπολογισμό. Αν είσαι αθώος ή ένοχος μιας κατάστασης (ή ενός δανείου) δε μετρά. Αν μετρούσε, θα έπρεπε να ψηφίζουμε μόνο τους όσιους. Που δεν πατάνε στην πόρτα της Τράπεζας γιατί η Τράπεζα – κατά τη γνώμη τους – είναι κατοικία του Διαβόλου. Αλλά, ιστορικά, οι μεγαλύτεροι ηγέτες, ήταν εγκληματίες. Ο Κωνσταντίνος που έσφαξε τον ίδιο του το γιο, τον Κρίσπο, από μεν την Ιστορία θεωρείται Μέγας, από δε την Εκκλησία άγιος. Η αξία του Μεγαλέξανδρου που “στο μεθύσι του απάνω” σκότωσε μ’ ένα δόρυ τον καλύτερό του φίλο τον Κλείτο, δεν αμφισβητείται από κανέναν και θα έκλιναν όλοι το γόνυ αν έβγαινε από τον (άγνωστο ακόμα) τάφο του για να πάρει παραμάζωμα τους εχθρούς της Ελλάδας…

Γιατί λοιπόν αμφισβητείται η κυβερνητική ικανότητα του κόμματος με κριτήριο ότι χρωστάει στην Τράπεζα; Είναι αυτό στοιχείο για ν’ αξιολογηθούν οι προτάσεις του ενός ή του άλλου κόμματος; Γιατί να γίνεται σημαία μια τέτοια σοφιστεία; Επειδή το κόμμα δεν έχει αργηγό έναν Μέγα Κωνσταντίνο ή έναν Μέγα Αλέξανδρο;

Γιατί δεν συνυπολογίζουμε ότι κανένα κράτος στον κόσμο δεν είναι ξεχρέωτο; Γιατί… μη έχοντας επ’ αυτού απαντήσεις… επιμένουνε να λέμε ότι θα έπρεπε η Ελλάδα να είναι ξεχρέωτη; Και γιατί τα πολιτικά της κόμματα να είναι ξεχρέωτα; Γιατί δεν έπρεπε να δανείζονται; Θα ήταν άραγε απόδειξη εντιμότητας ο ΜΗ δανεισμός; Γιατί, αν δανείζονται, θα πρέπει ν’ αποπληρώνουν τα χρέη τους, ακόμα και όταν συμβαίνει μία ξαφνική κατολίσθηση της παγκόσμιας οικονομίας (2010) που καθιστά τους πάντες αδύναμους; Μήπως το κριτήριο όλων αυτών που τσαμπουνάμε κάθε μέρα… δεν είναι και τόσο σόι… αλλά πηγάζει από την σοβιετική παρακαταθήκη του δηλητηριασμένου μυαλού μας, αν όχι από την χουντική τοιαύτη;

Λοιπόν, ο κ. Θεοδωράκης, δημοσκοπικά τουλάχιστον, αντιπροσωπεύει ένα ποσοστό της τάξης του 1,5%. Γιατί να τον θεωρήσω εγώ αξιόπιστο, όταν αρνείται να το κάνει 98,5% του λαού;

Απλές ασκήσεις λογικής…

Αλλά – και πάλι – το θέμα είναι άλλο:

Με το ατέρμονο και κατινίστικο λακριντί περί των δανείων (εφημερίδων, κομμάτων ή επιχειρήσεων) ενοχοποιήθηκε αφόρητα πια ο τραπεζικός δανεισμός. Με άλλα λόγια, συκοφαντήθηκε, απαξιώθηκε, δηλητηριάστηκε ο βασικός τρόπος λειτουργίας της Αγοράς! Που βασίζεται στην πίστωση. Αυτό σημαίνει δάνειο πρακτικά: Πίστωση.

Λοιπόν, “κάνοντας ταμείο” διαπιστώνουμε ότι στοχοποιήθηκαν από την ακροδεξιά η Πολιτική και η Δημοσιογραφία, στοχοποιήθηκε όμως από την αριστερά και απαξιώθηκε εξ ίσου ο δανεισμός των επιχειρήσεων.

Δεν πρόκειται για την παράταιρη κυβερνητική συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, αλλά για μία ιστορική συνάντηση της ακροδεξιάς και της αριστεράς στα σωθικά του κοινωνικού σώματος. Οπότε τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σύνθετα. Κι ακόμα πιο ύποπτα. Γιατί χτυπούν στην καρδιά, όχι του καπιταλιστικού τάχα συστήματος, αλλά της ίδιας της κοινωνίας, βάλλονται αμφίπλευρα οι θεσμοί της, διαλύονται οι αρμοί της.

Αυτός που πήρε δάνειο από Τράπεζα, στη συνείδηση του κοινού, είναι πλέον κάτι σαν Κοσκωτάς ή κάτι – για να μη λέμε ονόματα – σαν κοινός λωποδύτης.

Ο δημοσιοϋπαλληλισμός είναι πια μία Σχολή Σκέψης με αναγνωρίσιμα ιδεολογικά χαρακτηριστικά, πρόθυμη να κολλάει ετικέτες και ν’ αποδίδει ευθύνες σε ό,τι διαταράσσει τη μακαριότητά του…

Αγνοεί ή παραβλέπει ότι δεν έχει ευθύνη ο επιχειρηματίας που κατέρρευσε ξαφνικά γύρω του το επιχειρηματικό περιβάλλον το 2010, οπότε ο άνθρωπος βρέθηκε ξεκρέμαστος στον αέρα…

Αγνοεί ή παραβλέπει ότι δεν έβγαλαν όλοι οι επιχειρηματίες τα χρήματα των δανείων τους στο εξωτερικό, αντί να τα επενδύσουν στην επιχείρηση. Το έκαμαν βεβαίως ορισμένοι, αλλά ο αριστεροδέξιος δημοσιοϋπαλληλισμός το γενικεύει αυτό και το αποδίδει αφοριστικά σε όλους.

Αγνοεί και παραβλέπει η κυρίαρχη ιδέα του δημοσιοϋπαλληλισμού (είναι τελικά πολύ πιο αντιλαϊκή από εκείνη του νεοφιλελευρισμού) ότι δεν ευθύνεται ο επιχειρηματίας που έμεινε έκθετος σε Τράπεζες, Ασφαλιστικά Ταμεία, Εφορία και προμηθευτές. Και ότι τώρα γίνεται διπλό το κακό, επειδή όλοι του συμπεριφέρονται σα να ευθύνεται αυτός που χρεοκόπησε και δη σε βάρος των εργαζομένων, όχι το κράτος σε βάρος όλων των Ελλήνων…

Αγνοεί και παραβλέπει ο δημοσιοϋπαλληλισμός ότι για την ασυνέπεια του επιχειρηματία απέναντι στην Εφορία ευθύνεται η πολιτική διαχείριση του δημοσίου χρήματος, αυτή η ίδια η εξουσία δηλαδή που γίνεται απηνής διώκτης του σήμερα, με την έωλη λογική ότι τότε δεν ήταν πρωθυπουργός ο Αλέξης, αλλά ο Γιώργος και καλά …

Ο αριστεροδέξιος οπαδός του δημοσιοϋπαλληλισμού δεν έχει καμία ιδελογική ή ηθική σχέση με την αριστερά, δεν έχει ούτε καν γνωστική, είναι ωστόσο πιστός στην υποδόρια αριστεροσύνη του συνδικαλιστή από οποιαδήποτε κομματική παράταξη και αν κατάγεται. Για να μην αποδώσει τις ευθύνες στο κράτος – πελάτη του, αποσιωπά πονηρά το γεγονός ότι αυτό το κράτος χρεοκόπησε εξ αιτίας του, άρα η Ελλάδα πάσχει από την χρεοκοπία του κράτους και όχι του επιχειρηματία… Και δεν διστάζει (τόσο ανάλγητος είναι) να μεταθέσει δολίως την ευθύνη από τον ένοχο στον αθώο. Αλλ’ αυτό (σ’ ένα άλλο επίπεδο) συνιστά την ανύπαρκτη φιλοσοφική ποιότητα της σύγχρονης αριστεράς…

Από τους νοικοκυραίους ας πούμε (που στη ζωή τους ακολούθησαν υπολογιστικά το “βρέξει – χιονίσει, η καραβάνα να γιομίσει”, άρα δεν έμαθαν ποτέ τι σημαίνει να ρισκάρει ο επιχειρηματίας ή να υφίσταται τις επώδυνες, όσο και άσκεφτες αλλαγές που κάνουν άλλοι σε βάρος του) ο ελεύθερος επαγγελματίας (μικρός ή μεγάλος) αντιμετωπίζεται ως… καπιταλίστας, στην ορολογία δε των συνδικαλιστών είναι ένας αλήτης, ένα σκουλήκι, ένα κατακάθι της κοινωνίας που ρουφά για πρωινό το αίμα των εργαζομένων. Θεοί και δαίμονες βάλθηκαν να τον εξοντώσουν ηθικά.

Για ποιο “ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς” μιλάμε; Μήπως για την ανηθικότητα να συκοφαντεί το επιχειρείν; Η Υπουργός Εργασίας κ. Αχτσιόγλου χαρακτήρισε τις νέες (ληστρικές) εισφορές για τους ελεύθερους επαγγελματίες και τα “μπλοκάκια” ως “δίκαιη επιλογή και σύστημα σωστής λογικής”…

Χειρότερα κι από τους κήνσορες της διπλανής πόρτας, ανηθικοποίησαν με τον δικό τους τρόπο το επιχειρείν τα κόμματα της αριστεράς (όχι μονάχα ο Σύριζα που κυβερνά, αλλά και το ΚΚΕ που δεν θα κυβερνήσει ποτέ) γιατί αυτό μόνο γνωρίζουν, μόνο αυτό είναι το συστατικό της ύπαρξής τους: Ο μισθός και η σύνταξη του εργαζόμενου. Αυτή είναι η αναχρονιστική πια ιδεολογία του αριστερού και του δεξιού συνδικαλιστή. Που δε νοιάζεται για την δυνατότητα ή την αδυναμία του κράτους, ούτε της επιχείρησης που του εξασφαλίζει μισθωτή θέση εργασίας, άρα και σύνταξη, νοιάζεται μονοδιάστατα (και υπερκομματικά) για την δική του τσέπη. Κι εκεί εξαντλείται η πολιτική του φιλοσοφία. Κράτος ή επιχείρηση είναι για τον συνδικαλισμό ταξικός εχθρός! Η κατάρρευση μιας επιχείρησης δεν αναγνωρίζεται ως τραγωδία για τον επιχειρηματία που επένδυσε χρήμα, γνώσεις και χρόνο, ίσως την ίδια του τη ζωή, όχι… είναι μια ανήθικη πράξη του εργοδότη σε βάρος του εργαζόμενου, τελεία. Πήραν την εικόνα ενός ανάλγητου καπιταλίστα και την καρφίτσωσαν στο πέτο κάθε δημιουργού που είχε την… ανήθικη ιδέα να γίνει εργοδότης του εαυτού του ή εργοδότης των συμπολιτών του. Πρόκειται για μαζική διαστροφή διαρκείας που δεν έδειξε ακόμα όλη της τη μαυρίλα.

Ας επανέλθουμε όμως στο προκείμενο:

Αναξιόπιστη δεν είναι μόνο η Νέα Δημοκρατία που καλείται να κυβερνήσει εκ νέου. Αναξιόπιστο είναι όντως και το ΠΑΣΟΚ που στέκει εκεί όρθιο με πολλές ενδείξεις ανάκαμψης… Αναξιόπιστος είναι και ο ΣΥΡΙΖΑ που του δόθηκε ευκαιρία να κυβερνήσει, τα έκαμε όμως όλα από την ανάποδη εκατονταπλασιάζοντας τα δεινά του λαού…

Αναξιόπιστος είναι ΚΑΙ ο τιμητής όλων ομού των παραπάνω Σταύρος Θεοδωράκης, γιατί ως μοναδικό πολιτικό του κεφάλαιο (από την ίδρυση ακόμα του Ποταμιού) επέλεξε την… αναξιοπιστία των υπολοίπων. Επιλογή που δεν θα τον έβγαζε πουθενά. Το κόμμα του ήταν θνησιγενές εξ ορισμού. Δε μπορεί ν’ αποκτήσει ταυτότητα. Μπορεί να τη βρει μόνο αν “φωλιάσει” στη Δημοκρατική Συμπαράταξη. Αλλιώς θα βγουν στην επιφάνεια πολλά ακόμη αδιέξοδα της συμπαθητικής κατά τ’ άλλα παρουσίας του.

Στην Πολιτική δεν αρκούν οι καλές προθέσεις. Αυτές δεν τις αμφισβητεί κανείς για κανέναν, ούτε για τον κ. Θεοδωράκη, ούτε για τον κ. Λεβέντη, ούτε για οποιονδήποτε άλλον. Όμως χρειάζεται κάτι παραπάνω. Κάτι παραπάνω από αυτήν την ίδια την αξιοπιστία. Κι αυτό το παραπάνω στη Δημοκρατία είναι η… έγκριση του λαού. Ακόμα κι όταν κλείνει τα μάτια του και ψηφίζει σα μπούφος έναν φαντασμένο ή κάποιον που χρωστάει στις Τράπεζες. Αν ο λαός δώσει την εξουσία στον Αρτέμη Σώρρα, επειδή ο ψηφοφόρος πίστεψε ότι κάθε πολίτης θα τσεπώσει 20.000 ευρώ, η αξιοπιστία του Αρτέμη θα είναι το θέμα μας;

Εδώ που τα λέμε, θα είχε μεγάλη πλάκα να κάναμε τον Σώρρα πρωθυπουργό και να τον βλέπαμε, λέει, απέναντι στη Μέρκελ όπως τον είδαμε απέναντι στον Σρόιτερ…

Εν κατακλείδι:

Τώρα που η Νέα Δημοκρατία διεκδικεί εκ νέου την εξουσία, τα χρήματα που χρωστάει θα κοιτάμε, τη μίζα που πήρε ή δεν πήρε ο Μητσοτάκης από τη siemens θα κοιτάμε… ή ότι δεν έχουμε καμία άλλη εναλλακτική λύση, άρα πρέπει να την αναγνωρίσουμε ως νόμιμη κυβέρνηση, όπως νόμιμο αναγνωρίσαμε και τον Σύριζα, παρά τα θλιβερά ψέματά του;

Κι αν είναι να ζυγίσουμε το ένα ή το άλλο, ποια είναι η μεγαλύτερη ζημιά για το έθνος; Η μίζα που πήρε (;) ο Μητσοτάκης ή μήπως η διαπραγμάτευση του Βαρουφάκη;

Σκεφτείτε: Το 2014, πριν πάρει με ψέματα ο Τσίπρας την εξουσία, το ΔΝΤ έλεγε ότι το χρέος της χώρας θα είναι 110% του ΑΕΠ το έτος 2022. Μόλις δύο χρόνια μετά, μετά την διαπραγμάτευση Βαρουφάκη – Τσίπρα, το ΔΝΤ λέει ότι το χρέος θα είναι 180% του ΑΕΠ μέχρι τουλάχιστον το 2060…

Σημαίνει ή δεν σημαίνει κάτι αυτό για τους ψηφοφόρους; Και, αν σημαίνει, τι πρέπει να κάνουν αυτοί στις εκλογές; Να συνεχίσουν να εκδικούνται το πολιτικό σύστημα ψηφίζοντας εκείνους που είπαν ότι θα μπουν στη Βουλή για να δείρουν τους άλλους βουλευτές ή θα κλείσουν τα ΜΜΕ της διαπλοκής;

Αυτό μας μάρανε τώρα που η χώρα κατρακυλά στον κατήφορο;

Ως πότε θα είμαστε δέσμιοι αυτών των ανεύθυνων ρητορειών που κάθε φορά φοράνε άλλη βολική προσωπίδα για να επανέλθουν με άλλη μορφή στο μυαλό μας που τις απόρριψε;

Άλλο ερώτημα τώρα: Είναι μήπως ζήτημα ηθικό να κρατήσουμε τον Τσίπρα και να μην φέρουμε τον Μητσοτάκη;

Αν είναι όντως ηθικό ζήτημα, τότε δεν γουστάρω κανέναν για πρωθυπουργό. Και ο Τσίπρας έκαμε ραντεβού με τον Ρότσιλντ… Ποια ανώτερη ηθική συνιστά η συνάντησή του με τον Ρότσιλντ; Μήπως εκείνη που διατυμπάνιζε ο κ. Καμμένος; Είναι πράγματι θλιβερό (μετά τις αποδείξεις αυτές) να κάνουμε τώρα εμείς ό,τι έκαναν επί χρόνια ο κ. Τσίπρας και ο κ.Καμμένος δείχνοντας με το δάχτυλο όποιον έκανε επαφή με τον Ρότσιλντ ή τον Σόρος… Όχι, δεν θα πέσουμε στο επίπεδό τους…

Από την άλλη, δε μας διαφεύγει ότι: Είτε τ’ ομολογούν, είτε όχι, οι συμπολίτες στην πλειοψηφία τους ψάχνουν έναν σωτήρα έχοντας στο μυαλό τους το πρότυπο του Αγίου Παΐσιου.

Εδώ που τα λέμε, καλός θα ήταν και ο Εφραίμ. Τον θυμάστε; Αυτός κι αν θα ήταν άξιος για το Μαξίμου… Ζει κιόλας το παλικάρι… Είναι κι αγιορείτης…Άσε που κανείς πολιτικός δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί του σε καπατσοσύνη…

Αλλά για να σοβαρευτούμε:

Ας έρθει στην εξουσία όποιος στις εκλογές αποφασίσει ο λαός να έρθει. Δεν είναι αυτό το πρόβλημά μας. Το πρόβλημά μας δεν είναι καν να σωθούμε, για να το πούμε κάπως… Το πρόβλημά μας είναι… πώς θα φύγουν ετούτοι οι παλαβοί… Να φύγουν τώρα που ο λαός “βαράει το κεφάλι του στον τοίχο” για την τυφλή ψήφο που τους έδωσε το 2015, αλλά δεν έχει τρόπο να τους ξαποστείλει το 2017, παρά μόνο αν γίνουν νέες εκλογές…

Και, αν, σου λέει… γίνουν εκλογές… κατόπιν εορτής; Και, αν… μέχρι να γίνουν εκλογές… ο Τσίπρας μας οδηγήσει στην κόλαση που εφτά χρόνια τώρα μυρίζουμε τη σάρκα πτωμάτων να βράζουν στα καζάνια της, αλλά κρατιόμαστε ακόμα με νύχια και δόντια από την κορυφή της κουτάλας; Αν δεν προλάβουμε;

Μη χολοσκάτε αδέρφια!

Μπορεί ο χριστιανικός παράδεισος να μην έχει πιλάφια και ουρί όπως ο μουσουλμανικός, έχει όμως μια αιώνια μακαριότητα για τους αθώους… Άλλωστε μερικοί από μας (τους αθώους) βρήκαμε ήδη τη μακαριότητά μας και την απολαμβάνουμε πίνοντας τον καφέ μας στην καφετέρια, χωρίς να διαβάζουμε καν εφημερίδα (όπως παλιά) για να μη μολυνθούμε από την διαπλοκή…

2c - Coffee & Cigarettes

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ