Συνάντησα τον Λευτέρη Πετρή, τον συγγραφέα του βιβλίου Η πίσω Αυλή την προηγούμενη Τετάρτη, την μέρα που κυκλοφόρησε το βιβλίο του. Ένα βιβλίο προκλητικό εν μέρει θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει, αλλά με πολλές βαθύτερες προεκτάσεις. Σκοπός μου δεν είναι να αποκαλύψω την ιστορία της νουβέλας, γιατί απλά το βιβλίο ξεπερνάει την όποια ιστορία περιγράφει.

Πιο πολύ με προβλημάτισε η τελευταία σελίδα.

«Νομίζω πως χαθήκαμε μέσα στα ευκαιρίες και στις επιλογές που προσφέρει η πόλη. Αυτή η ελευθερία και η αποδοχή που απολαμβάνουμε δεν φτάνει για να μας κάνει ικανούς να αγαπάμε».

Το ξαναδιαβάζω και συλλογίζομαι… η ποσότητα πόσο απέχει από την ποιότητα, το φαίνεσθαι από το είναι; Είναι γεγονός ότι οι ανθρώπινες σχέσεις πάσχουν από αλήθεια, από αυθεντικότητα. Οι άνθρωποι βολεύονται στην ψευδαίσθηση, αδυνατούν να τολμήσουν και να πάρουν το όποιο ρίσκο. Το μεγαλύτερο αγαθό που περιγράφεται στο βιβλίο είναι η ελευθερία του να είσαι ο εαυτός σου, η παρρησία να βγεις ενάντια στις κοινωνικές νόρμες κα να πεις ποιος είσαι και να διεκδικήσεις τη ζωή που σου ανήκει.

Θα μπορούσε να είναι ο ήρωας του βιβλίου κάθε άνθρωπος που είναι ελεύθερος.  Κάθε άνθρωπος που αδιαφορεί για αυτούς που κοιτάζουν τη ζωή του από την κλειδαρότρυπα, γιατί απλά αυτός ζει με αλήθεια και όχι μέσα στην εικονική πραγματικότητα. Στους ήρωες βρίσκει καθένας στοιχεία του εαυτού του. Μπορεί τα δρώμενα να είναι λίγο διαφορετικά από τον μέσο όρο, αλλά μέσα από τον τρόπο που αντιδρούν οι ήρωες και ο περίγυρος τους, καθείς ανακαλύπτει τη δική του προσωπικότητα.

Μιλώντας με τον Πέτρο μου αποκάλυψε πως όλες οι γυναίκες θα ήθελαν σε ενδεχόμενη παράσταση βασισμένη στο βιβλίο του να υποδυθούν το ρόλο της Σοφίας, της γυναίκας που έχει μια αγαθή καρδιά και προστατεύει όσους είναι γύρω της στο βωμό της δικής της ευτυχίας. Έχοντας διαβάσει με πολύ ενδιαφέρον και προσοχή το βιβλίο, θα μπορούσα να ταυτιστώ -ανατρεπτική όπως πάντα- με τον ρόλο του Αχιλλέα, του ανθρώπου που φεύγοντας ακολουθεί το μονοπάτι της ψυχής του και δεν τον ενδιαφέρει να βουλιάξει στις αυταπάτες της ζωής του, αλλά τολμά, ρισκάρει και ακολουθεί το καρδιοχτύπι του. Ευτυχισμένος ή μη γράφει το βιβλίο της ζωής του με γεμάτες σελίδες, με εμπειρίες που του δίνουν το ταξίδι, με εικόνες που του χαράζουν την πορεία του…

Ο συγγραφέας όπως και οι ήρωες του βιβλίου είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα άτομα που γνώρισα στη ζωή μου. Ευαίσθητος, με καλλιτεχνικές ανησυχίες, διαπνέει μια ηρεμία που πολλοί θα επιθυμούσαμε κάποια στιγμή να βρούμε. Πίσω από τους ήρωες του κρύβεται μια ολόκληρη γενιά που δεν τόλμησε να ζήσει…

Στον Επιτάφιο του Περικλή θυμάται κανείς μια φράση «Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον». Ευτυχισμένοι είναι λοιπόν οι ελεύθεροι και ελεύθεροι είναι οι γενναίοι… Σε όλους όσους επιθυμούν την ελευθερία και γίνονται υπεύθυνοι απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό, Η Πίσω Αυλή είναι ένα βιβλίο που πραγματικά θα τους ταξιδέψει…