Στα σχολεία του Αγρινίου μαθητεύουν αρκετά παιδιά από τα γειτονικά χωριά.

Στην πρώτη τάξη του Λυκείου και ο Θανάσης που έρχεται καθημερινά με το αστικό κι επιστρέφει στο χωριό του.

Μπαίνει στην αίθουσα, ξέρει ότι δεν έχει διαβάσει, αλλά ελπίζει να μην τον σηκώσουν οι καθηγητές για μάθημα αυτή τη μέρα.

Στάθηκε τυχερός τις δύο πρώτες ώρες. Την τρίτη ώρα ο καθηγητής του ζητάει να πει μάθημα. Ο Θανάσης θέλει να πει την αλήθεια.

– Κύριε δεν ξέρω μάθημα, δεν διάβασα χτες.

– Γιατί Θανάση, τι έκανες όλο το απόγευμα;

– Μαζεύαμε ελιές κύριε και πήγα να βοηθήσω τους γονείς μου.

Ο καθηγητής με πατρικό ύφος άρχισε να συμβουλεύει τον Θανάση, για ν’ ακούνε και τ’ άλλα παιδιά:

– Πρέπει να σκεφτείς Θανάση, τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου, αν θέλεις να μαζεύεις ελιές καλά, κάτσε στο χωριό σου, αν θέλεις να σπουδάσεις, να καθίσεις να διαβάσεις…

Ο Θανάσης δε μίλησε. Τι μπορούσε να πει στον καθηγητή που μπορούσε να τον καταδικάσει με μια μονοκονδυλιά; Άλλωστε, ναι, βέβαια, ελιές και διάβασμα δεν πάνε μαζί. Ή το ένα ή το άλλο. Καθαρά πράματα…

Αυτό που τον μπέρδευε όμως ήταν η είδηση που άκουσε στην τηλεόραση, ότι ένα εκατομμύριο πτυχιούχοι πανεπιστημίου είναι άνεργοι στην Ελλάδα. Σκέφτηκε ότι κανένας απ’ αυτούς τους σπουδαγμένους δεν έμαθε να μαζεύει ελιές για την περίπτωση που θα μείνει άνεργος…

Ενεργειακό Νόρα Καρατσικάκη - Κλινικός Διαιτολόγος - Διατροφολόγος