Πως θα ξεχωρίσουν αυτοί που δεν τους εκφράζουν τα δύο μεγάλα κόμματα, αισθάνονται απέχθεια για όσα έκαναν τόσα χρόνια, αλλά τα ψηφίζουν γιατί δεν εμπιστεύονται τις ανεύθυνες ή παλαιωμένες φωνές που τα κατηγορούν; Να βάζουν έναν αστερίσκο στο ψηφοδέλτιό τους; Μήπως να βγάλουν δύο ειδών ψηφοδέλτια τα κόμματα, ώστε το ένα να είναι για όσους τα αγαπούν με όλο τους το είναι και το άλλο να είναι για τους απελπισμένους από τα αδιέξοδα της πολιτικής σκηνής της χώρας;

Για την ώρα δεν γίνεται κάτι τέτοιο. Δυστυχώς κατέληξε να θεωρείται ταμπού το να ψηφίζεις ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ. Να αναφέρεις καν όνομα παλιού πολιτικού. Δείγμα ότι κάτι άλλο κυριαρχεί πια στην σκέψη και όχι η ψυχραιμία. Μάλλον λέγεται θυμός. Κάνει τζιζ και πονάει το θέμα. Ένα παιδάκι που έβαλε το χέρι στην πρίζα δεν την ξαναπλησιάζει ούτε για να βάλει το ηλεκτρικό παιχνίδι του. Ο ενήλικας όμως; Η αναλυτική σκέψη;

Αποδεδειγμένα πια η πολιτική σκηνή έχει ελλείψεις. Γεμάτη κατάλοιπα του εμφυλίου παραπαίει ανάμεσα σε καλοζοϊσμένους δικομματικούς και καλογερεμένους αριστερούς. Απ’ την μια η ψεύτρα αναξιοπιστία κι απ’ την άλλη η ονειροπόλα ανευθυνότητα εξέθρεψαν μια κοινωνία πολίτες που δεν αναλύουν τίποτε, δεν θυμούνται, δεν αγαπούν χώρα. Έχοντας την καρέκλα της εξουσίας διαρκώς στα χέρια οι δύο, χρωστάνε πια σε όλους για όσα γίνονται ενώ η αριστερά είναι κανονικά ξεχρέωτη. Στις δημοκρατίες όμως φταίνε όλοι. Άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο.

Καμία χούντα δεν απαγόρευσε στην αριστερά να απαγορεύει. Αυτό όμως είναι εξουσία. Κι όσο η αριστερά απαγόρευε, οι δύο προσαρμόζονταν και καλόπιαναν έναν λαό με βαθιά ιστορία στον διπολισμό, στις ακρότητες, στην φυγοπονία, στο όνειρο για πλούτο.

Σήμερα, στις κρίσιμες ώρες, ο μπέμπης λαός τα έκανε μαντάρα. Αποφάσισε να τιμωρήσει δήθεν τον δικομματισμό και απλά του άλλαξε ρούχα. Στο πανηγύρι των κομμάτων βγήκαν όσες πραμάτειες θα μπορούσαν να τον σαγηνεύσουν. Και τις αγόρασε όλες. Σίγουρος ότι κάνει το σωστό ή απλά για sopping therapy, για εκτόνωση. Σαν ένα γλέντι που σπας πιάτα και πετάς λουλούδια άσκεφτα.

Η έλλειψη ενός μεσαίου χώρου στην ελληνική πολιτική είναι εμφανής, ακόμα κι όταν διακρίνονται θύλακές του σε όλα τα κόμματα. Αλλά σε έναν λαό της υπερβολής πώς να μην μείνουν εκτός Βουλής η ΔΥ.ΣΥ, η Δράση ή «Δημιουργία ξανά»; Θα παλέψουμε πλέον για το μέλλον της χώρας, ζητώντας και Ευρώ-πη και την παλιά καλή ζωή, με τον Μιχαλολιάκο, τον Χαϊκάλη, την Γερασιμίδου, την Κουντουρά, την Κανέλλη, την κόρη του Κωνσταντόπουλου και διάφορους ίδιους των δύο μεγάλων κομμάτων που, ώ του θαύματος, δεν τιμωρήθηκαν! Ίσως γιατί, κατά βάθος, εμπεδώθηκε ότι κουμάντο κάνουν οι Γερμανοί κι εμείς είμαστε ξεχρέωτοι.

Πολύ σημαντική στιγμή στη ζωή μας είναι η στιγμή που χάνουμε αγαπημένα μας πρόσωπα. Είτε λοιπόν, είμαστε σε παιδική ή νεαρή ηλικία, είτε είμαστε ενήλικοι, η κατανόηση και συνειδητοποίηση του γεγονότος είναι πολύ σημαντική για τη συναισθηματική μας εξέλιξη.

Ναι. Σε ένα παιδί, όπως τονίζει και η γαλλίδα παιδοψυχαναλύτρια Francoise Dolto, πρέπει να μιλάμε για το θάνατο. Ο θάνατος είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός στη ζωή όλων μας και δεν μπορούμε να τον κρατάμε κρυφό από ένα παιδί απλά και μόνο για να το «προφυλάξουμε». Να το προφυλάξουμε από τι; Από τη γνώση της ίδιας του της φύσης; Αν μάλιστα κανείς πιστεύει και σε μια «μετά θάνατον» ζωή, τότε μπορεί πολύ πιο εύκολα να εξηγήσει στο παιδί του ότι το πρόσωπο που πέθανε, συνεχίζει τη ζωή του σε έναν άλλο κόσμο. Αν όχι, τότε τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα ως προς την ερμηνεία της φύσης του θανάτου. Οι εξηγήσεις του τύπου «έφυγε ο παππούς και πάει ταξίδι» είναι περιττές και δεν βοηθούν ένα παιδί να συνειδητοποιήσει και να επεξεργαστεί συναισθηματικά το θάνατο του αγαπημένου προσώπου. Μάλιστα, σημαντικό είναι να έρχονται και στην κηδεία, ως μέρους του αποχαιρετισμού προς το αγαπημένο πρόσωπο.

Ο θάνατος είναι μες τη ζωή. Δεν έχουμε το δικαίωμα να τον κρύβουμε από τα παιδιά μας. Αντιθέτως, έχουμε υποχρέωση να τα συμφιλιώσουμε με την ιδέα του (όσο είναι εφικτό) και να τα βοηθήσουμε να διαχειριστούν την απώλεια αγαπημένων τους προσώπων.

Κατώτεροι των περιστάσεων ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης. Πέταξαν 168 βουλευτικές έδρες στον Καιάδα, λες και ήταν ανάπηρες! Τι λογική! Μείναμε έκθαμβοι όλοι από την ακτινοβολία της υψηλής πολιτικής σκέψης των ηγητόρων μας…

Το ανάπηρο επιχείρημα και των τριών ήταν ότι αρνήθηκε να συμμετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ στην οικουμενική τάχα κυβέρνηση του Κουβέλη, τάχα στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Βενιζέλου, τάχα στην κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας του Σαμαρά! Είπαν ότι δεν είναι αριθμητικό το θέμα, αλλά πολιτικό.

Τρίχες!

Απλώς δεν ήθελαν να κυβερνήσουν, όπως ακριβώς δεν ήθελε και ο Τσίπρας…

Μαστουρωμένοι και οι τρεις από την απατηλή γοητεία του δημαγωγού Αλέξη, ανέδειξαν ένα 17% και τις 52 έδρες του σε υπέρτατο και απόλυτο κριτήριο εξουσίας και κυβερνησιμότητας!

Το ΠαΣοΚ οχυρώθηκε πίσω από το ανάπηρο αυτό επιχείρημα, επειδή είναι εξουθενωμένο από την κόπωση. Δε μπορεί πια. Τα όσα περί ανασύστασης της κεντροαριστεράς ψελλίζουν ο Βενιζέλος και ο Ανδρουλάκης, είναι κατ’ αρχήν σπασμωδικά, εν τέλει κωμικά. Τέλος.

Η Νέα Δημοκρατία οχυρώθηκε πίσω από το ίδιο ανάπηρο επιχείρημα, επειδή θέλει ν’ ανοίξει η γη και να την καταπιεί. Ζητούσε αυτοδυναμία και πάτωσε… Δεν ξέρει τι να κάνει. Τα όσα περί ανασύστασης της κεντροδεξιάς ψελλίζει ο Σαμαράς, είναι (από εθνική άποψη) σωστά, υπό τον όρο ότι θα ολοκληρωθούν ταχύτατα οι διαδικασίες και μάλιστα χωρίς αυτόν…

Ο Φώτης Κουβέλης φοβήθηκε τον όρο «Καρατζαφέρης της αριστεράς». Έκαμε όλα όσα προβλέπει η διαδικασία του sex, και με το παραπάνω μάλιστα, αλλά χωρίς διείσδυση. Υπάρχει μια διάσημη εθνική λέξη για το σύμπτωμα αυτό…

Όσο για τον Καμένο, στο όνομα της υπερτάτης πατρίδος, απλώνει το ζουνάρι του για καβγά.

Ο Αλέξης Τσίπρας, αδιαφορώντας ολοκληρωτικά τι σημαίνουν για τον τόπο οι επαναληπτικές εκλογές, βάζει άμεσο στόχο την κομματικό του υπολογισμό για διπλασιασμό του ποσοστού που πήρε στις εκλογές της 6ης Μαΐου. Η απαίτησή του για δήλωση μετάνοιας του Βενιζέλου και του Σαμαρά ήταν αναντίστοιχη με το εκλογικό του ποσοστό, δείχνει αλαζονεία κα μικρομεγαλισμό.

Και οι τέσσερις, δηλαδή και οι πέντε πολιτικοί αρχηγοί «παίρνουν στο λαιμό τους» την Ελλάδα. Είναι προσωπικά ένοχοι του χάους που θ’ ακολουθήσει. Ούτε μια τσίπρα φιλότιμο από κανέναν…

Στις επαναληπτικές λοιπόν εκλογές του Ιουνίου ο κυρίαρχος λαός πρέπει να κατανοήσει τουλάχιστον το αυτονόητο: ΠαΣοΚ και Νέα Δημοκρατία ΔΕΝ μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση, όπως αφελώς και αμετάπειστα πίστευε προεκλογικά το εκλογικό σώμα. Να κατανοήσει επίσης, ότι ο φραμπαλάς της 6ης Μαΐου τελείωσε.

Ναι, θα συμβεί οδυνηρή μετακίνηση ψηφοφόρων.

Πρέπει ΤΩΡΑ να καταλάβουν οι αριστεροί ψηφοφόροι ότι: Όταν θ’ αναληφθούν κυβερνητικές ευθύνες από τον ΣΥΡΙΖΑ, τα γιαουρτώματα εναντίον των πολιτικών του μνημονίου, σύντομα θα γίνουν λιθοβολισμοί εναντίον των πολιτικών του αντιμνημονίου. Η άφρων πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ θ’ απομυθοποιηθεί υπό το βάρος της ωμής πραγματικότητας, ενώ οι αριστεροί (πολίτες και πολιτικοί) θα μπουν στο στόχαστρο της σιωπηλής πλειοψηφίας του λαού.

Ο λαός έχει τώρα μια τελευταία ΕΘΝΙΚΗ επιλογή (πριν από την έσχατη): Να δώσει με την ψήφο του εντολή για αυτοδύναμη κεντροδεξιά κυβέρνηση. Εκεί θα στραφεί. Αναγκαστικά. Η υπερδεξιά θα βγει από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας όπου δήθεν την έκλεισε ο Ανδρέας και θα επανέλθει θριαμβεύουσα.

Θα βάλουμε έναν αστερίσκο: Ν’ ακολουθήσει ο λαός ένα μήνυμα που ΔΕΝ έχει ακόμα τεθεί από κανέναν: Να ζητήσει (εκλογικά) ανασύσταση του Κεντρώου χώρου.

Υπάρχει μόνο ένα μικρό δυστυχώς εκλογικό ποσοστό (2,15%) που το εγγυάται αυτό, αν και “δεν έχει σηκώσει” ακόμα ένα τέτοιο ζωτικό και ελπιδοφόρο σύνθημα. Πρόκειται για τον νεοσύστατο πολιτικό φορέα «Δημιουργία Ξανά» που οραματίζεται να σαρώσει το σάπιο πολιτικό σκηνικό με ανάδειξη της πολιτικής εφεδρείας της χώρας για μια πολιτική χωρίς επαγγελματίες πολιτικούς.

Όσο αναγκαίο είναι ιστορικά να σχηματιστεί κεντροδεξιά κυβέρνηση, «ώστε να σταματήσει η ηγεμονία των αριστερών ιδεών» που λέει ο Σαμαράς, άλλο τόσο αναγκαίο είναι να ανασυσταθεί το Κέντρο και ν’ αφεθεί επιτέλους το ΠαΣοΚ στην τελευταία αυτοκτονική επιλογή του, σύμφωνα με την οποία θα κάνει ανασύσταση, λέει, της κεντροαριστεράς. Με αρχηγό προφανώς τον Αλέξη…

Οι καταλήψεις στα σχολεία εδώ και χρόνια έχουν γίνει θεσμός. Ήταν μια χρονιά που υπήρξε κίνδυνος να χαθεί το σχολικό έτος, επειδή τα σχολεία ήταν κλειστά πάνω από δυο μήνες. Μια νεαρή καθηγήτρια, νεοδιορισμένη, έπινε στο κατάστημα της φίλης της το καφεδάκι, αφού τα παιδιά διαδήλωναν στους δρόμους για τα δικαιώματά τους, κρατούσαν γερά και στην κατάληψη, δεν άφηναν κανέναν να μπει στις αίθουσες.

Καφεδάκι, κουβεντούλα και σχέδια για το μέλλον.

Μέσα στους σχεδιασμούς της νεαρής και νιόπαντρης καθηγήτριας ήταν και η γέννηση ενός παιδιού.

Αλλά, όπως είπε στη φίλη της, δεν θα το έκανε όπως το ονειρευόταν και το είχε σχεδιάσει. Δεν θα το έκανε δηλαδή τώρα, που – λόγω καταλήψεων – ήταν αραχτή, αφού δεν πήγαινε σχολείο. Σχεδόν είχε φύγει η μισή χρονιά. Πότε να πάρει άδεια; Θα το έκανε την επόμενη σχολική χρονιά… Όταν θα μπορούσε να κάνει χρήση των αδειών που δικαιούται ως μέλλουσα μητέρα…

Πού να ξέρεις εσύ τώρα τι γνώσεις είχε αυτή η καθηγήτρια για να μεταδώσει τις πολύτιμες αυτές γνώσεις στα παιδιά, στα ξένα και το δικό της! Πώς να ξέρεις;

Σίγουρα όμως ξέρεις ετούτο δω:

Η ίδια ή, μάλλον, ο άντρας της, ή και οι δύο παρέα, ήξεραν καλό σημάδι…

ΓΡΑΦΑΜΕ επίσης: «…Η ωμή πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα, όπως όλες οι χώρες της Ευρώπης, εισέρχεται και αυτή στον αστερισμό των συμμαχικών κυβερνήσεων. Καλά θα κάνουμε λοιπόν να προσαρμοστούμε όλοι σ’ αυτό, τόσο οι πολιτικοί, όσο και οι πολίτες…».

ΓΡΑΦΑΜΕ επίσης: «…Εντάξει. ΑΥΤΟΙ είναι οι ένοχοι. Τα έκαμαν μπάχαλο. Τι μπορούσαμε να κάνουμε εμείς; Τίποτα, λέει… Τώρα όμως, που ξέρουμε τι έκαμαν, μήπως πρέπει να σκεφτούμε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, να μην ξανακάνουμε λάθος, να μην ξαναγίνει λάθος; Διότι αυτό που θ’ αποφασίσουμε εμείς στις εκλογές της 6ης Μαΐου, θα είναι ΔΙΚΟ ΜΑΣ λάθος. ΔΕΝ θα είναι δικό τους…».

ΤΙ ΑΛΛΟ να πούμε τώρα; Αιχμάλωτος της δεξιάς και της αριστερής δημαγωγίας ο λαός αρνήθηκε να δώσει “καθαρή” λύση… Η ζωή και ο θάνατος είναι κυριαρχικό δικαίωμά του…

Μην επιμένεις. Διότι το μόνο που έχω να πω, είναι δυσάρεστο: Κάποιος αρχιδιάολος σήκωσε το καπάκι της αβύσσου και ξεχύθηκαν στην επιφάνεια της γης οι καλικάντζαροι και τα δαιμόνια.

Να σου πω τι βλέπω και τι ακούω εγώ:

Στην αρχή χοροπήδαγαν πάνω στην κοιλιά μου τις νύχτες που κοιμόμουν και με κορόιδευαν. Έλεγα πως είναι κακά όνειρα, παιχνίδια του νου, μπορεί να είχα σαλέψει, αλλά μετά, τους είδα στα τηλεοπτικά παράθυρα να ξεσκίζονται μεταξύ τους, να κατηγορεί ο ένας τον άλλο για την κατάντια της χώρας και δεν καταλάβαιναν ότι ευθύνονται από κοινού, ευθύνονται από πάντα και όχι μόλις τώρα δα… Τους είδα και τους άκουσα να δημαγωγούν στο όνομα της πατρίδας και της ελευθερίας, ενώ ήξερα ότι, όσα λένε, θάβουν από κοινού την Ελλάδα στον βαθύτερο τάφο και διαβρώνουν από κοινού επίσης την ελευθερία με μια δραστική οξείδωση.

Μ’ έπιασε απελπισία, Γιάννη μ’, διότι έβλεπα τους καλικάντζαρους και τα δαιμόνια να πληθαίνουν κάθε μέρα και περισσότερο. Όλοι οι κούτσαβλοι, όλοι οι κατσαπλιάδες, όλοι οι κομποθιασμένοι και τα παρτσιακλά, όλες οι κατίνες και οι τσιρίδες, οι κουρκουσούρες και τα ξωτικά, όλα τα τελώνια του ντουνιά ξεχύθηκαν στους δρόμους, στις ταράτσες, στα μπαλκόνια, στις αυλές των σπιτιών, μπήκαν στα σαλόνια, φώλιασαν στις ντουλάπες με τα παλτά και στα συρτάρια με τ’ ασπρόρουχα. Είχα ακούσει για τις πύλες της αβύσσου που θ’ άνοιγαν τις έσχατες μέρες και, λέω, νά ’τοι, αυτοί είναι τα μιαρά γένη. Καθότι καμία λογική, κανένα επιχείρημα, κανένα ατράνταχτο επιχείρημα δεν τους πείθει, ο σοφότερος λόγος ακούγεται γραφικός, φως φανάρι ότι επέβαλαν ήδη την δικτατορία της βλακείας και της αφροσύνης, έκαμαν κορόνα στο κεφάλι μας κάποια αβυσσαλέα γνώμη, σχηματισμένη στ’ απόκρυφα εργαστήρια της καλικαντζαροσύνης. Η τετράγωνη λογική, ακόμα κι αν αγγίζει τα όρια της επιστημονικής τεκμηρίωσης, φαντάζει αδύναμη, ανίσχυρη, άχρηστη μπροστά στις γουρουνίσιες οιμωγές των δαιμονίων και στις ανυπόφορες σκανταλιές των καλικαντζαραίων…

Τι άλλο να πω, Γιάννη μ’; Γιατί ρωτάς και ξαναρωτάς;

Ευθέως και ειλικρινώς: Απορώ με τις βεβαιότητες των συμπολιτών κι αναρωτιέμαι από πού τις αντλούν, από ποια φιλοσοφική μήτρα. Το λέω έτσι, επειδή, όταν αφήνομαι στα νάματα της δικής μου φιλοσοφικής μήτρας, οδηγούμαι σε άλλα.

Αισθάνομαι, ότι όλα αυτά είναι φαινόμενα μιας έσχατης εποχής, ενός ιστορικού κύκλου που τείνει στην ολοκλήρωσή του. Ευθέως και ειλικρινώς θα σου πω, ότι είναι η ευτυχέστερη εποχή που θα μπορούσε να ζήσει ένας άνθρωπος. Είμαστε τυχεροί, Γιάννη μ’, που – έχοντας στην πλάτη μας ηλικία εκατομμυρίων ετών – θ’ αποχτήσουμε την συγκλονιστική εμπειρία μιας ριζικής μεταβολής του κόσμου, όχι μόνο της Ελλάδας, επαναλαμβάνω: του κόσμου, ακόμα κι αν αυτό κοστίσει την ίδια τη ζωή σε πολλούς από μας.

Καταλαβαίνεις; Είναι μάταιο να πείσεις οποιονδήποτε για οτιδήποτε. Αυτός που καταλαβαίνει, καταλαβαίνει. Αυτός που αισθάνεται, επίσης. Ο άφρων, ο αναίσθητος, ο υλιστής, ε, δεν καταλαβαίνει, δεν αισθάνεται τίποτε. Είμαστε ήδη στον αστερισμό που απελευθερώνει τις νομοτέλειες.

Είμαστε ήδη στην τελευταία φάση ενός από τους άπειρους κύκλους του ανθρωπίνου δράματος.

Με… επίμονες και ασυνήθιστες δηλώσεις του ο Φώτης Κωστούλας ήταν κατηγορηματικός για το μέλλον του στον Παναιτωλικό. Εκείνο όμως που προκαλεί εντύπωση, αλλά και θυμό σε πολλούς Αγρινιώτες, είναι η απότομη αλλαγή συναισθημάτων του Κωστούλα, ο οποίος – λένε – ότι «τόσο καιρό νοιαζόταν μόνο για τα λεφτά του και καθόλου για την ομάδα». Η απότομη αλλαγή συναισθημάτων του Κωστούλα είναι άκρως φυσιολογική και το «κατηγορώ» του Αγρινιώτη φιλάθλου είναι κάτι περισσότερο από άστοχο.

Πριν από λίγες ημέρες ο Κωστούλας έλεγε ότι δεν θέλει να παρατήσει την ομάδα. Τώρα ωστόσο ισχυρίζεται ότι δεν θέλει πλέον να βοηθήσει καθόλου. Εκείνο που πρέπει να θυμόμαστε όμως είναι ότι η γραμμή ανάμεσα στην αγάπη και την… αδιαφορία (στην προκειμένη περίπτωση) είναι πολύ λεπτή.

Δεν υπήρξε, ούτε θα υπάρξει, άνθρωπος που ποτέ δεν άλλαξε απότομα γνώμη για κάτι που έκανε στην ζωή του. Όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή είπαν στον εαυτό τους «τόσα χρόνια είσαι λάθος, άλλαξε νοοτροπία» ή στις περιπτώσεις των σχέσεων μεταξύ δύο ανθρώπων η αγάπη από το μίσος είναι… ενός λεπτού υπόθεση. Ένας λάθος χειρισμός και όλα όσα έχτιζες για μια ζωή, χαλάνε αμέσως. Κάπως έτσι είναι πλέον και η σχέση του Κωστούλα με τον Παναιτωλικό. Την μία μέρα βγαίνει ήρεμος και λέει ότι «πουλάει την ομάδα, αλλά δεν θα την παρατήσει κιόλας». Την άλλη βγαίνει νευριασμένος και δηλώνει ότι «πληρώνει για να φύγει», γιατί δεν αντέχει άλλο και δεν ενδιαφέρεται πλέον. Οι δύο δηλώσεις απέχουν πολύ η μία από την άλλη.

Πολλοί τον κατηγόρησαν για την απότομη αυτή αλλαγή. Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε εκφράσει την άποψή μας για την παραμονή ή όχι του Κωστούλα. Είναι καθαρά δικό του θέμα. Αρκετές φορές στο παρελθόν ρίξαμε εμείς οι ίδιοι ευθύνες στον ίδιο και τους συνεργάτες του. Αλλά αυτό που ακούγεται ιδιαίτερα τις τελευταίες ημέρες στο Αγρίνιο είναι απαράδεκτο. Ακόμη κι αν το λέει έμμεσα, ο Κωστούλας δεν το εννοεί πραγματικά ότι δεν αγαπάει τον Παναιτωλικό. Ή τουλάχιστον ότι δεν τον αγάπησε ποτέ. Γιατί τα περισσότερα απ’ όσα έκανε τα έκανε από αγάπη για τον Παναιτωλικό.

Ακόμη κι αν υπολόγιζε ότι θα έχει προσωπικά (οικονομικά) οφέλη από την κίνησή του αυτή. Ακόμη κι αν είχε δηλώσει πολλές φορές ότι «ο Παναιτωλικός είναι μαγαζί – γωνία». Απλώς τα πράγματα πλέον έχουν αλλάξει για τον ίδιο. Η σχέση του με τον Παναιτωλικό χάλασε. Δεν είναι όπως ήταν και είναι άκρως λογικό να μιλάει με τέτοιο θυμό. Αυτή είναι η αντίδραση όλων των ανθρώπων όταν η σχέση τους με κάτι τελειώνει.

Οι κατηγορίες που του ρίχνουν αρκετοί Αγρινιώτες εξακολουθούν να είναι πολύ βαριές, αφού αποδεδειγμένα ο Κωστούλας αποτελεί πλέον έναν από τους πιο επιτυχημένους προέδρους του Συλλόγου. Αναγέννησε την ομάδα από το πουθενά. Είναι πραγματικά άδικο να δηλώνει κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος δεν αγάπησε ποτέ την ομάδα. Μπορεί όντως τώρα να μην την αγαπάει. Μπορεί όντως να μην τον ενδιαφέρει. Αλλά όλα όσα έκανε στο παρελθόν αποδεικνύουν το αντίθετο.

Ο ίδιος ο πρόεδρος της ΠΑΕ ρίχνει ευθύνες «σε μερίδα οπαδών του Παναιτωλικού, οι οποίοι βρίζανε τον Μάκη Μπελεβώνη», κάτι που όπως λέει «τον ξενέρωσε». Κι εκεί ήταν που ξεχείλισε το ποτήρι. Γιατί παρόλη την προσπάθεια που ρεαλιστικά έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος όντως «τα άκουγε» με την παραμικρή αφορμή.

Η επιλογή του να φύγει από τον Παναιτωλικό είναι δεδομένη. Πλέον μόνο με… μετάνοιες ΚΑΙ ανατρεπτικές αποφάσεις περί των αδειοδοτήσεων μπορεί ν’ αλλάξει στάση ο πρόεδρος του Παναιτωλικού. Ο Κωστούλας αρκετές φορές στο παρελθόν έμεινε επειδή «ο πολύς κόσμος τον ήθελε στην ομάδα και την πόλη». Είναι γνωστό εξάλλου ότι ο Κωστούλας από την πρώτη στιγμή είχε «εχθρούς». Στην αρχή πολέμησε, άντεξε και έκανε πράξη τα λόγια του για επάνοδο του Παναιτωλικού στην Α Εθνική. Ίσως πλέον κουράστηκε. Και ίσως για το καλό του ίδιου και του Παναιτωλικού πρέπει ν’ αποχωρήσει. Αλλά καλό θα ήταν επίσης να ηρεμήσουν τα πνεύματα και να λήξει αυτή η σχέση ομαλά. Χωρίς υπερβολές. Χωρίες κακίες. Χωρίς μίσος.

Τέλος και ο Θεοδωρίδης από τον Παναιτωλικό. Οι πληροφορίες των τελευταίων ημερών που ήθελαν τις δύο πλευρές να «χωρίζουν» φιλικά επιβεβαιώθηκαν και ο Γιώργος Θεοδωρίδης αποτελεί πλέον παρελθόν από τον Παναιτωλικό. Με λύση κοινή συναινέσει του συμβολαίου του οι δύο πλευρές αντάλλαξαν χειραψία εκτίμησης για την σημαντική προσφορά του «Γιωρίκα» τα τελευταία τρία χρόνια στο Αγρίνιο.

Η ΠΑΕ με ανακοίνωσή της εξέφρασε «τις θερμές ευχαριστίες για την άριστη συνεργασία και εύχεται στον ποδοσφαιριστή καλή συνέχεια στην καριέρα του».

Από την πλευρά του ο πρώην αρχηγός της ομάδας προέβη στην ακόλουθη δήλωση: «Πέρασα τρία υπέροχα χρόνια στον Παναιτωλικό και έζησα πολύ όμορφες στιγμές και επιτυχίες. Δυστυχώς η κατάληξη του φετινού πρωταθλήματος δεν ήταν αυτή που περιμέναμε και αυτή που θέλαμε. Ελπίζω η ομάδα να βρει σύντομα το δρόμο που της αξίζει. Θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον πρόεδρο και όλη τη διοίκηση. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τον κόσμο του Παναιτωλικού που μου έδειχνε καθημερινά την αγάπη του».

Στην πιάτσα η κατάσταση άλλαξε. Πριν από τις εκλογές της 6ης Μαΐου, όλοι έλεγαν ότι «θα μαυρίσουν» το ΠαΣοΚ και τη Νέα Δημοκρατία. Και το έκαμαν. Το έκαμαν, επειδή πίστευαν, ότι, παρά «το μαύρισμα», ΘΑ σχηματιστεί κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και ΠαΣοΚ. Δεν είχαν καμιά αμφιβολία γι’ αυτό. Ό,τι και να ψήφιζε ο καθένας τους, «οι μεγάλοι» θα έκαναν συγκυβέρνηση.

Όπως αποδείχτηκε, αυτό ήταν μια απλή ιδεοληψία.

Για να σχηματίσουν κυβέρνηση «τα δύο μεγάλα κόμματα», έπρεπε να συναινέσει ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να νομιμοποιηθεί στην κοινωνία η κυβέρνηση. Έτσι είπαν. Χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έδινε ψήφο εμπιστοσύνης ούτε ο Κουβέλης…

Και, ξαφνικά, μετά από το ναυάγιο των διερευνητικών εντολών, μετά από το αδιέξοδο του Προεδρικού Μεγάρου, όλοι «άραξαν στα κιλά τους».

Στις τρεις πρώτες ημέρες μετά την αναγκαστική καταφυγή σε επαναληπτικές εκλογές για τις 17 Ιουνίου η πιάτσα «άλλαξε τροπάρι». Όπου βρεθείς κι όπου σταθείς, με όποιον και να κουβεντιάσεις, όλοι λένε με ένα στόμα και μία φωνή:

- Θα ψηφίσω ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα.

Το μεταφέρουμε εδώ, όπως ακριβώς το ακούμε από πολλούς, απ’ όλους με όσους κουβεντιάσαμε. Είναι αγανακτισμένοι με την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης. Θέλουν επειγόντως να κυβερνηθεί η χώρα. Μετά, λέει, θα βρούμε και τα υπόλοιπα. Λένε, ότι θα ψηφίσουν τα δύο κόμματα, επειδή φάνηκε καθαρά, ότι μόνο αυτά θέλουν να κυβερνήσουν. Τα άλλα κόμματα κολακεύτηκαν με την αύξηση της δύναμής τους κι έβαλαν με το νου ότι μπορούν να μεγαλώσουν τα ποσοστά τους σε νέες εκλογές. Αδιαφόρησαν τι σημαίνει αυτό για την Αγορά, για τα μαγαζιά, τις επιχειρήσεις… Ήταν μια μικροκομματική λογική…

Τώρα οι πολίτες δεν είναι θυμωμένοι μ’ αυτούς που ψήφισαν το «μνημόνιο», αλλά μ’ αυτούς που αρνήθηκαν να συνεργαστούν για να σχηματιστεί κυβέρνηση και μάλιστα σε μια στιγμή τόσο κρίσιμη, τόσο επικίνδυνη για τη χώρα και τους πολίτης της… Φοβούνται ότι ΚΑΙ στις επαναληπτικές εκλογές θα έχουν την ίδια συμπεριφορά. Δεν θέλουν να το ζήσουν αυτό. Τέλος.

Για περισσότερα βίντεο από την βιντεοθήκη του agriniovoice.gr πατήστε εδώ.