Αυξανόμενος παρατηρείται ο αριθμός των απειλούμενων ειδών με την πάροδο των χρόνων. Τίγρεις, δελφίνια, ρινόκεροι, ελέφαντες, χελώνες καρέτα, κόκκινα ελάφια, γύπες, πάντα, είναι κάποια από τα είδη για τα οποία οι επιστήμονες και οι περιβαλλοντικοί οργανισμοί έχουν σημάνει συναγερμό, εφαρμόζοντας δραστικά μέτρα και απαιτώντας την ειδική προσοχή από τον άνθρωπο.

Αν και οι ειδικοί προσπαθούν να υπενθυμίζουν τη σημαντικότητα της τροφικής αλυσίδας σε κάθε ευκαιρία, τονίζοντας ότι ο άνθρωπος είναι απλά ένα μέρος της, μεγάλο συναντάται ακόμα το ποσοστό που θεωρεί ότι η εξάλειψη ενός είδους δεν θα επιφέρει καμία διαφορά στον πλανήτη. Πολλά παραδείγματα στις μέρες όμως διαψεύδουν τις σκέψεις όλων αυτών. Μικρές διαταράξεις στην αλυσίδα γίνονται αρκετά αισθητές στον άνθρωπο. Αύξηση εντόμων, τρωκτικών και ερπετών είναι από τα πιο συνηθισμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος τα τελευταία χρόνια. Ο λόγος; Σχεδόν πάντα οφείλεται στην σημαντική μείωση εκείνου του είδους που βοηθά στην ελεγχόμενη αύξηση ενός άλλου. Αν στη ζωή της πόλης η απλή μείωση ενός είδους έχει τόσο ενοχλητικά αποτελέσματα, ποια μπορεί να είναι η εικόνα της φύσης αν εξαλείψουμε ένα είδος και πόσο μπορεί να επηρεάσει τη ζωή του ανθρώπου;

Ένα ζωντανό παράδειγμα μας περιγράφει ντοκιμαντέρ της National Geographic στο εθνικό πάρκο Yellowstone στην ανατολική Αμερική. Αγέλες λύκων που ζούσαν μέσα στο πάρκο έγιναν στόχος των κυνηγών για τη γούνα τους και όχι μόνο. Έχοντας ως σύμμαχο την πολιτεία, η οποία αδειοδοτεί το κυνήγι των λύκων και επιτρέπει τον αφανισμό τους θεωρώντας το λύκο ως ένα «άχρηστο» είδος. Το 1926 οι λύκοι εξαλείφονται από το πάρκο. Με την πάροδο των χρόνων όμως οι αλλαγές που επέρχονται στο οικοσύστημα είναι τρομακτικές. Οι άλκες μην έχοντας πλέον εχθρό να περιορίζει τον πληθυσμό και το χώρο περιήγησης τους εξαπλώνονται παντού μέσα στο πάρκο κατασπαράζοντας τη χλωρίδα του πάρκου. Η βλάστηση μετατρέπεται σε ξηρή και θαμνώδης, χωρίς την ιδιαίτερη παρουσία δέντρων εφόσον οι άλκες τρέφονται συνεχώς αποτρέποντας την ανάπτυξή τους. Η αλλαγή της βλάστησης σε θαμνώδη έχει ως αποτέλεσμα την μείωση του φαινομένου της διάβρωσης προκαλώντας έτσι την εξάπλωση των νερών. Τα νερά γίνονται ρηχότερα και θερμότερα χωρίς την σκιά της βλάστησης μειώνοντας έτσι τον πληθυσμό ψαριών, ερπετών και αμφίβιων. Η χλωρίδα και το υγρό στοιχείο μειώνετε σημαντικά προκαλώντας σοβαρές επιπτώσεις και στους κάστορες που αδυνατούν στην εύρεση υλικών για τις φωλιές και την γενική επιβίωσή τους. Πολλά είδη πουλιών μεταναστεύουν ή εξαλείφονται με αυτές τις συνθήκες. Τα κογιότ πολλαπλασιάζουν συνεχώς τον πληθυσμό τους μην έχοντας τον ανταγωνιστή και εχθρό λύκο. Αδυνατώντας όμως να περιορίσουν τον πληθυσμό των άλκεων λόγο μεγέθους, στρέφονται στην αναζήτηση τροφής σε άλλα είδη περιορίζοντας έτσι την τροφή άλλων θηλαστικών (αλεπού, ασβοί κλπ.). Τέλος όλα τα είδη στα πλαίσια αναζήτησης τροφής ξεπερνάνε τα όρια του πάρκου καταπατώντας τις περιουσίες των κατοίκων και καταστρέφοντας γεωργικές και κτηνοτροφικές εκτάσεις.

Παρατηρώντας τα αλλεπάλληλα προβλήματα που προκάλεσε ο αφανισμός των λύκων στο εθνικό πάρκο του Yellowstone, το 1995 αποφασίζεται η τοποθέτηση μιας νέας αγέλης ξανά στο πάρκο. Σήμερα το πάρκο έχει επιστρέψει στους αρχικούς του ρυθμούς κερδίζοντας επιπλέον το σεβασμό των κατοίκων για τη λειτουργία ενός οικοσυστήματος και την σπουδαιότητα που διαφυλάσσει η θέση κάθε είδους μέσα σε αυτό!