epan

Επαναστατώ άρα υπάρχω… Αυτό το ρητό του Καμύ με έχει σημαδέψει. Άλλη μια νύχτα που δεν τελειώνει. Άλλη μια νύχτα που μου γελάει ο χρόνος. Το ραδιόφωνο έχει κολλήσει…

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά
σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
Στο ρυθμό σου που καίει ακόμα
αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία
Κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία
κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ
κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος πριν δω

Αν μπορούσα να περιγράψω τον εαυτό μου θα έλεγα πως είμαι μια ονειροπόλα της μέρας. Όμως τα όνειρα ανήκουν στη νύχτα. Και γω που δεν κοιμάμαι ποτέ τη νύχτα ανήκω σε αυτούς που ταλανίζονται από σκέψεις.

Δεν χρειαζόμασταν έναν Βαγγέλη για να θυμηθούμε τον εκφοβισμό. Χρειαζόμασταν έναν Βαγγέλη για να τραβήξουμε την κουρτίνα και να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Αντέχουμε;

Ναι, νομίζω πως αντέχω. Αντέχω γιατί βαρέθηκα τους τύπους. Αντέχω γιατί κουράστηκα να είμαι υπνοβάτης στο όνειρο των άλλων. Πόση ζωή θα πουλήσουμε ακόμη; Φοβόμαστε να ζήσουμε, φοβόμαστε να διεκδικήσουμε, φοβόμαστε να προχωρήσουμε.

«Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα». Πόσο δίκιο είχε ο Καμύ;

Μια αστραπή η ζωή μας έλεγε ο Καζαντζάκης. Ίσα που προλαβαίνουμε. Μπορεί να φοβόμαστε το άγνωστο, αλλά πόση υποκρισία πια; Οι άνθρωποι που μας αγαπάνε επιδιώκουν το καλό μας.

Αρκεί μόνο να κοιτάξουν στα μάτια μας να δουν αυτό που πραγματικά θέλουμε. Η κάθε απόφαση είναι δική μας, μα σας χρειαζόμαστε. Γιατί ξέρετε πως στη ζωή αξίζει να υπάρχει ο κάθε άνθρωπος για ένα χαμόγελο. Αυτή είναι η επίγεια ευτυχία.

Τίποτα ουσιαστικό για τη ζωή μας δεν είναι εύκολο. Καμία απόφαση δεν είναι. Αφήστε μας τουλάχιστον να θυμηθούμε την νιότη της ζωής…

Νύχτωσε αρκετά. Μύρισε αποχώρηση…

kammenosbanner2

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ