Ένα μπουκέτο δροσερά νιάτα στα σκηνή, ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα της άνοιξης που παίζουν, χορεύουν και τραγουδούν! Τα παιδιά του Μουσικού Σχολείου Αγρινίου δικαίωσαν την καλή θεατρική παράδοση του Σχολείου τους, αυτή τη φορά με το θρυλικό «West Side Story», το εμβληματικό μιούζικαλ των Leonard Bernstein, Arthur Laurents και Stephen Stondheim.

Η συνεργασία με το ΔηΠεΘε έγινε στο πλαίσιο της επετείου των 20 χρόνων λειτουργίας του Μουσικού Σχολείου και σε συνδυασμό με το αφιέρωμα του ΔηΠεΘε στον Shakespeare.
Η σκηνική ρίζα του West Side Story ανιχνεύεται στην ελεύθερη διασκευή της ιστορίας του “Ρωμαίου και της Ιουλιέτας”, μόνο που εδώ το δίπολο που συγκρούεται, δεν είναι οι Μοντέγοι και οι Καπουλέτοι, αλλά δύο εφηβικές συμμορίες, οι “Σίφουνες” και οι “Καρχαρίες”, λευκοί Αμερικανοί δεύτερης γενιάς Πολωνικής καταγωγής οι μεν, Πορτορικάνοι μετανάστες πρώτης γενιάς οι δε. Τις δύο συμμορίες “σφραγίζει” ο έρωτας. Όχι του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, αλλά του Tony, πρώην μέλους των Jets (Σίφουνες) και της Maria, αδελφής του αρχηγού των Sharks (Καρχαρίες). Το τέλος είναι εξ ίσου δραματικό, καθαρά Σαιξπηρικό.

Η διάσημη κινηματογραφική εκδοχή του έργου (με τον ελληνικής καταγωγής ηθοποιό Τζωρτζ Τσακίρη στον ρόλο του Bernardo και τη Nathalie Wood στον ρόλο της Maria) γυρίστηκε και πρωτοπαίχτηκε το 1961.Την επόμενη χρονιά (1962) κέρδισε δέκα βραβεία oscar.

Αυτό το θρυλικό μιούζικαλ, έργο με απίστευτα πολλές και μεγάλες καλλιτεχνικές απαιτήσεις, παρουσίασαν με κέφι και μπρίο οι μαθητές του Μουσικού Σχολείου. Η πολλή δουλειά που έκαμαν τους προηγούμενους μήνες φάνηκε ατόφια πάνω στη σκηνή και κάποιες στιγμές ξεπέρασε την ωριμότητα για να φτάσει μέχρι την κορύφωση του εφηβικού φτερουγίσματος απογειώνοντας τους θεατές. Ήταν μια ηρωική άσκηση τελειότητας, μια μυητική διαδικασία ενηλικίωσης αυτών των δροσερών εφήβων. Άλλωστε ο ηρωισμός προϋποθέτει “άγνοια κινδύνου”.

Το κλίμα μιας άλλης εποχής, μιας άλλης κοινωνίας, που γνώρισε την οδυνηρή διαδικασία αφομοίωσης αλλότριων πληθυσμών (γεγονός που εξήντα περίπου χρόνια μετά χτυπά την πόρτα της δικής μας κοινωνίας) αναδεικνύει ένα τρομακτικό στοιχείο: Όχι εκείνο της υποδοχής και της ενσωμάτωσης ξένων, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά της αιματηρής σύγκρουσης μεταξύ των ξεριζωμένων πληθυσμών, στοιχείο που μετατρέπει τον τόπο φιλοξενίας σε γήπεδο αιματηρού πολέμου…

Στα ιχνοστοιχεία που θα περίμενε κανείς να βγουν από αυτήν την παράσταση και δεν βγήκαν, ήταν αυτό ακριβώς: Η απόδοση των νεαρών ηθοποιών αφορούσε κάτι που έγινε κάποτε κάπου αλλού, όχι κάτι που θα γίνει σύντομα εδώ. Ο τρόπος ζωής των Αμερικανών εφήβων του ’60 αποτυπώθηκε πάνω στην σκηνή από τα σύγχρονα παιδιά σχεδόν αντιγραφικά, όντως δεν μπορούσε να γίνει βιωματικά, γιατί ακόμα σήμερα στην Ελλάδα κανείς δεν πιστεύει ότι τα γεγονότα που παρασταίνει το θρυλικό εκείνο μιούζικαλ, δεν είναι πίσω μας, αλλά μπροστά μας. Η προσέγγιση αυτή στέρησε την παράσταση από “το νεύρο” που θα την απογείωνε ολικά. Από μιαν άποψη, ευτυχώς, γιατί μια τέτοια υποψία, αν ήταν να υπηρετηθεί από τ’ αγόρια και τα κορίτσια της δικής μας πραγματικότητας, θα στερούσε πόντους ευτυχίας από το σπουδαίο αυτό κατόρθωμα των μαθητών του Μουσικού Σχολείου. Για τους υποψιασμένους όμως θεατές του μιούζικαλ, ήταν ορατή η νωχέλεια και η πλαδαρότητα ενός κόσμου που ανεπαίσθητα μεν, δραματικά δε, αντικαθίσταται από βίαια στοιχεία, την ώρα που η ίδια, ζώντας με αντανακλάσεις του αφελούς παρελθόντος, απολαμβάνει την μακαριότητά του, καθώς νομίζει, εν ασφαλεία…
Αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στα πενήντα περίπου παιδιά που ανέβηκαν στην σκηνή με στοίχημα να κερδίσουν το χειροκρότημα του κοινού. Ανάμεσά τους, κάποια αγόρια και κάποια κορίτσια, έβγαλαν πολύ δουλεμένα στοιχεία, όχι μόνο στην υποκριτική, αλλά και στον χορό και το τραγούδι. Κάποιες στιγμές οι φωνές έμοιαζαν να βγαίνουν από φτασμένους καλλιτέχνες.

Το χειροκρότημα των οικείων που τα παιδιά κέρδισαν με το μόχθο τους, είναι πολύ δυσκολότερο από το χειροκρότημα του κλασσικού θεατρόφιλου κοινού. Κι αυτό ανεβάζει κατακόρυφα την πολλών επιπέδων αξία κάθε τέτοιας δουλειάς που, εν τέλει, δεν διαφέρει από το επίτευγμα.

Η πρεμιέρα έγινε την Παρασκευή 28 Απριλίου, στις 9.00΄ το βράδυ, στην αίθουσα του ΔηΠεΘε. Σκηνοθεσία: Μαίρη Τσιρώνη. Πιάνο – Ενορχήστρωση: Βικτώρια Χατζηκουμή. Διδασκαλία οργάνων: Μαρία Γεωργακοπούλου. Φωνητική διδασκαλία – Ελληνική απόδοση στίχων: Άννα Πανοπούλου. Χορογραφία-Διδασκαλία χορού: Ελένη Πίσιου. Σκηνικά: Βασίλης Ραμμόπουλος. Φωτισμοί: Δημήτρης Παπαδάκης. Ήχος: Παναγιώτης Αυγέρης. Κοστούμια : Δήμητρα Παπαλέξη. Βοηθός σκηνοθέτη-Επιμέλεια προγράμματος: Ελένη Μαρσέλλου.
Τους “Σίφουνες” ενσάρκωσαν: Ριφ: Σπύρος Αγγελόπουλος. Τόνυ: Ανδρέας Φούκας. Λίμπας: Πάνος Καραγεώργος. Μπέμπης: Ευθυμία Μηλιώνη. Ψηλός: Δημήτρης Καλόφωνος. Χιονάτος: Κων/νος. Μπόβολος Τίγρης: Παναγιώτης Τσίντζηρας. Παραλίγο: Άρτεμις Τσαρούχη. Και τα κορίτσια τους: Γκρατσιέλλα: Παναγιώτα Γαντζούδη. Βέλμα: Χριστίνα Καλαμπόκα. Μίνι: Κων/να Κακογιάννη. Πωλίν: Κων/να Λωρίδα. Κλαρίς: Αναστασία Τραγουδάρα, Αναστασία Καπρέτσου.

Τους “Καρχαρίες”ενσάρκωσαν: Μπερνάρντο: Απόστολος Κουτσουπιάς. Τσίνο: Ηλίας Ρούπας. Πέπε: Χρήστος Κουτρουμάνος. Ίντιο: Γιώργος Μπιτσώρης. Anxious: Γιώργος Παπασπύρου. Juano: Άγγελος Πιστιόλης. Toro: Σταματία Κούρτη, Γρηγόρης Καφετζής, Άγγελος Φούκας. Και τα κορίτσια τους: Ανίτα: Ερμιόνη Μπάδα. Μαρία: Άννα-Μαρία Γαλαζούλα. Ροζαλία: Νόρα Ρεπετσά. Κονσουέλο: Εύα Καριοφύλλη. Τερεζίτα: Ειρήνη Ταμπάκη. Φρανσίσκα: Ζένια Τσιακανίκα. Εστέλλα: Ελπίδα Βαζούρα. Μαργαρίτα: Ελένη Βασκαντήρα.

ΕΝΗΛΙΚΕΣ: Doc: Ανδρέας Σαμαράς. Επιθεωρητής: Κων/νος Γκρίζης. Αστυνόμος: Αντρέας Πίρια. Glandhand: Βασίλης Λάσκαρης. Μικρό κορίτσι: Αναστασία Μπαρμπετάκη.

ΟΡΧΗΣΤΡΑ: Κυριακή Αλεξοπούλου: Φλάουτο. Μαριλένα Ευστρατίου: Σαξόφωνο. Αριάδνη Καραπιπέρη: Φλάουτο. Βασίλης Κατσιπάνος: Κρουστά. Γ. Μαυρογιάννη: Τρομπέτα. Κυριακή Νταγιάντα: Τρομπέτα. Κων/να Ντούλια: Τρομπόνι. Κων/να Ρεπάνη: Σαξόφωνο. Κασσιάννα Τσούλου: Φλάουτο. Αλεξάνδρα Χασιώτη: Κλαρινέτο. Ανδρέας Χασιώτης: Τρομπέτα.

Δίνονται δύο ακόμη παραστάσεις: Σάββατο 29 και Κυριακή 30 Απριλίου, ώρα 21:00. Είσοδος ελεύθερη.
Λόγω περιορισμένης χωρητικότητας του θεάτρου και για την καλύτερη εξυπηρέτηση του κοινού είναι απαραίτητο ο θεατής να παραλάβει από το ταμείο το νούμερο της θέσης του την ημέρα της παράστασης από τις 8.μ.μ έως 9.μ.μ.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here