Παρελθόν αποτελεί πλέον και ο φετινός τελικός του κυπέλλου Ελλάδας στο ποδόσφαιρο. Όμως όλα όσα προηγήθηκαν του τελικού τις προηγούμενες ημέρες και την ημέρα του αγώνα εκτός γηπέδου, οι προβληματικές συνθήκες διεξαγωγής και οι παλινωδίες αναφορικά με το αν πρέπει ή όχι να γίνει το παιχνίδι υπό αυτές τις προϋποθέσεις, αλλά και τα σοβαρά διαιτητικά λάθη κατά την διάρκειά του, όχι μόνο κατέδειξαν την κατάντια του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά αποθάρρυναν ακόμη και τον ποιο αισιόδοξο σχετικά με το αν μπορεί σύντομα να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο μέσα σε αυτό το ζοφερό τοπίο.

Οι εικόνες ντροπής με τους «στρατούς» των δύο «ηγεμόνων» να μάχονται σώμα με σώμα και να χύνουν το αίμα τους (στην κυριολεξία) στον βωμό της επικράτησης και της κατάκτησης του τίτλου στην βία, στον χουλιγκανισμό, στην αποκτήνωση, και στην καταβαράθρωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και κάθε έννοιας ευγενούς άμιλλας και αθλητικού ιδεώδους. Με τους διοργανωτές και τους θεσμούς να μην μπορούν (;) να εξασφαλίσουν τα αυτονόητα και να προσβάλουν την νοημοσύνη κάθε ουδέτερου παρατηρητή με όσα προηγήθηκαν του αγώνα και τους ανθρώπους που είναι εντεταλμένοι να εξασφαλίζουν δικαιοσύνη εντός αγωνιστικού χώρου και την τήρηση των κανόνων επί ίσοις όροις, να διαπράττουν (ω τι πρωτοτυπία) λάθη «ανθρώπινα» που διαμορφώνουν αποτέλεσμα. Όλα αυτά συνέθεσαν την παρωδία του τελικού του Κυπέλλου Ελλάδας και κατέδειξαν τη γύμνια, τη σαπίλα και τη δυσωδία που αποπνέει επί σειρά ετών το δύσμοιρο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Πραγματικά δεν έχει την παραμικρή σημασία το όνομα της ομάδας που θα προστεθεί στον κατάλογο αυτών που κατέκτησαν το τρόπαιο αυτή τη φορά, όπως φυσικά και των προηγούμενων, όπως και αυτών που κατακτούν τον τίτλο στο πρωτάθλημα, όπως επίσης και ο αριθμός των κατακτήσεων, από την στιγμή που οι τίτλοι αυτοί (ή τουλάχιστον πολλοί εξ’ αυτών) αποτελούν μέρος και συνέπεια μιας άθλιας πραγματικότητας. Μόνο τα αρρωστημένα και τα φτωχά μυαλά μπορούν να καμαρώνουν με τέτοιες επιτυχίες ή όσων ψάχνουν υποκατάστατα και την ικανοποίηση με λάθος τρόπο. Γιατί υπό αυτές τις συνθήκες απουσιάζει η αγνή χαρά, απουσιάζει η αξία της ανάδειξης του πραγματικά καλύτερου, απουσιάζει κάθε έννοια δικαιοσύνης και υγιούς ανταγωνισμού. Μάλλον με σεξουαλική πράξη χωρίς ικανοποίηση μπορεί κανείς να παρομοιάσει επιτυχημένα, το συναίσθημα του φανατικού υποστηρικτή του νικητή και τροπαιούχου που προέρχεται μέσα από αυτή τη διαδικασία και πρακτική. Εκτός και αν ο υποστηρικτής οπαδός είναι ψυχάκιας και κομπλεξικός και τον ενδιαφέρει μόνο να επιβεβαιωθεί μέσα από την ψευδαίσθηση και την οικειοποίηση μια τέτοιας επιτυχίας. Ο πραγματικά υγιής φίλαθλος δεν νοιώθει πραγματική χαρά και παραμένει ανικανοποίητος, όσο κι αν (δημόσια τουλάχιστον) αποφεύγει ίσως να το παραδεχτεί.

Σταματάει η ηγεμονία του τάδε λέει και αλλάζουν επιτέλους τα πράγματα. Ακούστηκαν και αυτά μετά τον τελικό! Αλήθεια, γιατί το ποδόσφαιρο και κάθε αθλητική δραστηριότητα θα πρέπει να ηγεμονεύεται από κάπου ή από κάποιον; Ποιόν και τι εξυπηρετούν οι κάθε είδους ηγεμονίες σε χώρους όπως τον αθλητικό; Ας αναρωτηθούν όλοι επ’ αυτού και θα βρουν την απάντηση σε πολλά ερωτήματα που ενδεχομένως να έχουν. Αν και οι περισσότεροι την ξέρουν την απάντηση ή έστω την υποψιάζονται όσοι δεν έχουν προβληματιστεί επισταμένα με τα τεκταινόμενα στον χώρο του ποδοσφαίρου και βέβαια όχι μόνο σε αυτόν.

Όσο λοιπόν σε αυτή τη χώρα θα κυριαρχούν αυτού του είδους οι πρακτικές και οι ηγεμονίες. Όσο δραστηριότητες όπως το ποδόσφαιρο, αντί για χαρά, υγιή ανταγωνισμό και θέαμα, προσφέρουν πόνο, αδικία και συναισθήματα μίσους και παραλογισμού. Όσο η διαπλοκή και ο ωχαδερφισμός θα έχουν το πάνω χέρι. Δεν θα μπορεί να υπάρξει σωτηρία και θα παραμένουν οι πιο πολλοί απλοί παρατηρητές μιας νοσηρής πραγματικότητας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here