Photo-Right: gazzetta.gr

Ο Γ. Τσιρώνης γράφει για την ισοπαλία στη Λαμία και για τον ρόλο της διαιτησίας στην διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος

Όταν στην «εποχή της εξυγίανσης» του ποδοσφαίρου, ο κάθε ανεπαρκής (όπως αποδεικνύεται από την απόδοσή του) αντί να διευθύνει μία ποδοσφαιρική αναμέτρηση με βάση τους κανονισμούς, αποφασίζει να παίξει ρόλο στην διαμόρφωση του αποτελέσματος, τότε ξεχνάμε κάθε λογική και κάθε έννοια ποδοσφαιρικής δικαιοσύνης. Έτσι ο Παναιτωλικός αντί να φύγει νικητής με καθαρό σκορ από την Λαμία, ισοφαρίστηκε στο 97’ και ο Νεοφυτιάδης πρωτοστάτησε με τον τρόπο του στο να κερδίσει το ελληνικό ποδόσφαιρο καινούργιους φίλους!

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Παναιτωλικός πέφτει θύμα της σκληρής όσο και στρεβλής ελληνικής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας, αλλά όπως και στις προηγούμενες δεν γίνεται να αποδεχτεί κάθε λογικός άνθρωπος αυτόν τον παραλογισμό και την αδικία. Τέσσερα λεπτά καθυστερήσεις κράτησε ο διαιτητής για όλο το ματς και πέντε επιπλέον στις καθυστερήσεις γιατί όπως φαίνεται είχε ενόραση πως η ανύπαρκτη στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα Λαμία, θα μπορούσε να ισοφαρίσει. Αν μπορεί κάποιος να δώσει λογική εξήγηση για αυτές τις καθυστερήσεις των καθυστερήσεων που κρατήθηκαν χαλάλι του, εγώ τουλάχιστον και όσοι προσπαθούν να δουν αντικειμενικά το ποδόσφαιρο με τίποτα.

Αυτές «οι ομορφιές» διώχνουν τον κόσμο από τα γήπεδα, σκοτώνουν το θέαμα και ό,τι καλό πάει να γίνει στον χώρο και καθιστούν το δημοφιλέστερο άθλημα στη χώρα μας αναξιόπιστο και ύποπτο τουλάχιστον. Το μόνο σίγουρο είναι πως για να δούμε επιτέλους «άσπρη μέρα» στο θολό ποδοσφαιρικό τοπίο που υπάρχει σε αυτή τη χώρα, πρέπει να μην υπάρχουν στον χώρο και να παίζουν το ρόλο που παίζουν τέτοιοι διαιτητές. Έστω κι αν παίρνουν αυτές τις αποφάσεις λόγω δικής τους ανεπάρκειας, έστω κι αν τα τραγικά λάθη που κάνουν δεν έχουν δόλο (θέλω να πιστεύω) και γίνονται λόγω δικής τους ξεχωριστής και θαυμαστής ερμηνείας των κανονισμών.

Δεν ήταν η μόνη απόφαση του διαιτητή η οποία προκάλεσε σε αυτό το ματς, οι αδικαιολόγητες καθυστερήσεις που κράτησε. Από τη φάση του 54’ που δεν απέβαλε με δεύτερη κίτρινη τον Όμο, τα σφυρίγματα στο δεύτερο ημίχρονο που κρατούσαν «ζωντανή» στο παιχνίδι την ομάδα της Λαμίας, μέχρι και τις πολλές κίτρινες που φόρτωνε τους παίκτες του Παναιτωλικού, όλες ήταν προκλητικές. Όμως αυτές οι καθυστερήσεις στο τέλος ήταν άνευ προηγουμένου και ξεπέρασαν κάθε λογική.

Ο Παναιτωλικός πάντα ήταν από τις ομάδες που δεν γνώρισαν και δεν επιζήτησε ποτέ κανενός είδους εύνοια διαιτητική και άλλη και πολεμήθηκε από τα κατά καιρούς κατεστημένα. Γι’ αυτό και οι φίλοι του είναι περήφανοι για ότι έχει πετύχει μέχρι τώρα, αφού είναι προϊόν της δικής του αξίας και μόνο και της τιτάνιας προσπάθειας των ανθρώπων που τον διοικούν, που εργάζονται σε αυτόν, των πολυπληθών και πιστών του φίλων. Έτσι θα συνεχίσει να πορεύεται και τώρα, παρά την πίκρα από τις αδικίες που υφίσταται. Θα συνεχίσει την καλή δουλειά και με την στήριξη των πολυάριθμων φιλάθλων του, μέσα σε σωστά πλαίσια, θα διεκδικεί το κάθε φορά και πιο ψηλά.

Όμως αυτοί που εμπλέκονται με το ποδόσφαιρο και λόγω της ιδιότητάς τους επηρεάζουν αποτελέσματα και κατά συνέπεια πορείες ομάδων, οφείλουν να ανταπεξέρχονται και να στέκονται στο ύψος των περιστάσεων. Αν δεν μπορούν να πάνε σπίτι τους και να απαλλάξουν το χώρο του ποδοσφαίρου από την μετριότητά τους. Μόνο έτσι θα κάνουν καλό στο άθλημα. Γιατί στο ποδόσφαιρο ξοδεύονται χρήματα, γίνονται επενδύσεις, απευθύνεται σε εκατομμύρια κόσμο, γίνεται μεγάλη προσπάθεια χιλιάδων εργαζομένων, αθλητών, προπονητών κλπ. Ο κάθε ανεπαρκής που παίζει με όλα αυτά και ελαφρά τη καρδία εφαρμόζει όπως του αρέσει τους κανονισμούς, δεν έχει θέση σε αυτό. Το καταστρέφει. Ας βρει άλλη ασχολία για να ρεφάρει την διαιτητική αποζημίωση. Μία ενασχόληση όπου με τις αποφάσεις του δεν θα προκαλεί την κοινή γνώμη και κάθε αίσθημα δικαίου. Αμάν πια…